Corona, Verhaaltje

Ohana

Familie. In deze coronatijd een begrip met veel verschillende gevoelens. Waardering, dankbaarheid, liefde, gemis, verdriet, irritaties en angst. Ik denk dat iedereen deze gevoelens wel ervaart. Zo ik ook.

Ik ben ongelooflijk dankbaar voor mijn familie. Iets wat wellicht niet altijd zichtbaar is. Het is vooral nu soms lastig om de waardering en liefde te tonen aan je familie. Je gezin, waarmee je samenwoont, omdat je toch al snel teveel op elkaars lip zit met thuis werken / thuis studeren en geen uitjes. En de rest van je familie omdat je ze gewoonweg niet ziet.

De laatste tijd trek ik me toch weer wat sneller terug op mijn kamer om tot rust te komen. Ook merk ik dat irritaties naar elkaar toe sneller opkomen. Tegelijkertijd zijn we gezegend dat we met z’n vijfjes (mijn ouders, twee zussen en ik) nog gezellig samenwonen in deze tijd. We kunnen nog samen knuffelen, elkaar opvrolijken en helpen.

Met de rest van de familie is dat natuurlijk anders. Veel familieleden heb ik al onwijs lang niet meer gezien, terwijl familie voor mij wel heel belangrijk is. Dat is best bizar. Die ene, soms misschien wel ongemakkelijke, knuffel die in eerste instantie niet veel voorstelde zal een hemels gevoel geven wanneer het weer mag. Maar voor nu staat de gezondheid van iedereen op nummer 1.

Ondanks de eenzaamheid die het wellicht creëert in deze coronatijd, hoop ik binnenkort mijn eigen plekje te hebben. Ik voel dat het nu het juiste moment is voor mij en voor mijn ontwikkeling. Zelf koken, boodschappen doen, afwassen, schoonmaken en gewoon alles op mijn manier, in mijn tijd. Ruimte om volledig mezelf te zijn, 100% mijn eigen keuzes te maken en verder te groeien. Een nieuwe stap in mijn leven. Best een grote stap. Al weet ik dat ik altijd welkom ben bij mijn ouderlijk thuis, ik laat toch een periode achter me als ik deze stap naar voren zet.

Het idee om op mezelf te gaan wonen geeft me een onwijs gevoel van zelfstandigheid en volwassenheid, maar tegelijkertijd ook een gevoel van angst. Angst voor eenzaamheid en angst om te verliezen wat ik nu heb, zoals de band met mijn ouders en mijn zussen.

Gisteren heb ik de Disneyfilm “Onward” gekeken. Deze film gaat over twee elvenbroers die op reis gaan om hun overleden vader voor één dag te kunnen zien en spreken. De film heeft me ontroerd en doen beseffen dat ik van geluk mag spreken dat ik mijn vader en moeder nog in mijn leven mag hebben. Voor velen is dit niet het geval. Geweldige, bijzondere, mooie mensen om me heen missen hun vader of hun moeder. Een onbeschrijvelijk verlies.

Zonder teveel te verklappen over de film kwam er één ding echt naar voren wat mijn hart liet huilen; het verlangen naar de woorden dat de overleden persoon trots op je is. Trots op wie je bent geworden en wat je doet. Iets wat voor mij al onwijs veel waarde heeft wanneer mijn ouders dit zeggen. Maar waarvan ik denk dat het als ontelbare waarde voelt voor iemand wie zijn/haar vader of moeder is kwijtgeraakt. Tijdens dit moment in de film voelde ik verdriet, maar wat ik ook voelde was een grandioos gevoel van trots. Trots voor die prachtige, mooie mensen om me heen die zijn/haar vader of moeder zijn kwijtgeraakt. Ik weet dat ik niet voor de overleden persoon kan spreken, maar wat ik wel kan doen is deze mensen laten voelen hoe bijzonder en prachig ze zijn, hoe trots ík op ze ben en hoeveel ze voor mij betekenen.

Weer een nieuwe reminder voor mij. Toon zoveel mogelijk waardering, dankbaarheid en liefde aan alle mooie/speciale mensen om je heen. En ook een bruggetje naar mijn blog van vorige week “de kastanjeboom” en het boek wat ik wil gaan lezen “Ichigo-ichie”: wees dankbaar in elk moment & geniet van alles wat je hebt, want voor je het weet is het moment voorbij en is hetgeen wat je had verdwenen. Elk moment is uniek. Het besef dat je nooit meer exact hetzelfde moment opnieuw zal beleven is insane.

Be proud, be grateful & be loving.

Blessed 🌸💝
Standaard
Dwarrelende gedachten

De kastanjeboom

De waanzin van het leven. Het verlies van je “kind zijn”. Het verlies van motivatie. Blijven hangen in gemaakte fouten van het verleden. Jezelf mentaal verliezen in je fysieke kwalen.


Naast mijn basisschool van vroeger staat al vele jaren een grote kastanjeboom. Vaak raapte ik daar de kastanjes van de grond om ze te pellen (als dat nodig was) en ze mee te nemen naar huis om er ‘weet ik veel wat’ mee te doen. Knutselen, verven of helemaal niets. De kastanjeboom gaf een heerlijke geur af. Voor mij nu nog altijd een geur van veiligheid, kind zijn en plezier. Hoé heerlijk zijn die specifieke dingen die je terug brengen naar “vroeger”. Soms vind ik het jammer dat ik ouder word en ben ik bang om het kind zijn steeds meer te verliezen. Gelukkig heeft ouder worden en het “kind zijn” niet persé invloed op elkaar. Wanneer je ouder wordt vergeet je alleen soms de speelsheid, fantasie en zorgeloosheid die je als kind had. En het duurt wellicht langer voordat je dat weer hebt teruggevonden, maar dat betekent niet dat je het niet meer hebt.

Vanmiddag fietste ik langs die ene kastanjeboom en liet ik die heerlijke geur van veiligheid, kind zijn en plezier tot me komen. Een reminder voor mij dat ik weer terug moet landen in het nu en niet zo’n sukkel moet zijn.

De afgelopen dagen zit ik namelijk weer veel in mijn gedachten. Na een drukke periode waarin ik eigenlijk geen moment pauze had en alsmaar maar doorging had ik ineens “vakantie”. Iets waar ik heel erg naar uit keek en behoefte aan had maar waar ik puntje bij paaltje niet goed mee om wist te gaan. Ik had nérgens zin in, had geen motivatie voor mijn schoolwerk, kreeg ook nog eens dagenlang hoofdpijn en verloor een beetje van mijn positieve denken.

De sneeuw die er afgelopen week lag, heb ik voornamelijk vervelend gevonden. Het reizen ging veel moeizamer en het was zó koud. Ik heb niet geschaatst of “gespeeld” in de sneeuw en geen foto’s genomen. Maar nu is de sneeuw weg.. Heb ik spijt van de keuzes die ik de afgelopen dagen heb gemaakt, waaronder het “negeren” van de sneeuw? Nee, dat niet :). Met spijt kom ik namelijk niet verder.

Wel besef ik nu dat ik de afgelopen dagen niet genoeg heb gewaardeerd. Ik heb mijn gedachten de leiding laten nemen en mezelf het slachtoffer gemaakt. Zo vlogen de dagen voorbij.

Mijn zusje zei hierover gisteren hele wijze woorden: “Geniet van wat je krijgt, want voordat je het weet is het weer weg. Kijk maar naar de sneeuw van vorige week en dat je nu eigenlijk alweer zonder jas naar buiten kan”.

Alles heeft iets moois, zolang je er voor open staat. Ik stond dat even niet. En toch, als ik terugkijk, heb ik hele relaxte&fijne dagen achter de rug. Zonder veel te hebben bereikt, ben ik alsnog dankbaar voor de leuke, lieve mensen die deel uit hebben gemaakt van de afgelopen dagen, de uitrust-mogelijkheid die ik heb gekregen, de liefde die ik heb mogen ontvangen en de heerlijke momenten van púre blijdschap.

Mijn zusje Floor, genietende in het moment vol met sneeuwpret. Een voorbeeld voor mij wat betreft speelsheid, fantasie en zorgeloosheid.
Standaard
Dwarrelende gedachten

2021

Een nieuw jaar, nieuwe kansen en mogelijkheden, nieuwe voornemens, een nieuwe start. En toch is 1 januari ook exact maar 1 dag later dan de dag ervoor.

Oud&nieuw wordt vaak groots gevierd. Met vrienden/familie, vuurwerk, drank, eten, muziek en vooral veel vreugde. Je wordt raar aangekeken wanneer je geen plannen hebt op deze avond. Iedereen verwacht er iets van. Maar waarom eigenlijk? Ik vind het moeilijk dat er zoveel verwachtingen hangen rond de jaarwisseling (en zo ook kerst). Wat nou als je niet tot 12 uur wakker wilt blijven? Of als je de hele dag/avond wilt netflixen? Zelfs als je gewoon alleen wilt zijn, voel je je uiteindelijk rot dat je alleen bent omdat het nou eenmaal niet “hoort”. Eigenlijk zouden we onszelf niet zo moeten laten beïnvloeden door al die verwachtingen. Maar ook dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

En waarom maakt de dag na 31 december zó’n groot verschil? Het voelt een beetje alsof er gedacht wordt dat wanneer de klok 12 uur slaat alle zorgen en problemen zijn verdwenen. En de volgende dag word je tóch wakker met een kater ;).

Maar wat zou het héérlijk zijn als daadwerkelijk je zorgen en problemen na 1 klokslag zouden verdwijnen. Het zou een uitkomst zijn voor zovelen. Maar helaas werkt het leven niet zo.

Ik vind het wel een mooi idee om op 1 januari met een andere blik naar je leven en de wereld te kijken. Het nieuwe jaar zien als een nieuwe frisse start. Het verleden accepteren zoals het is en loslaten. Met een open blik naar alles wat komen gaat. Het is alleen jammer dat dat makkelijker voelt op 1 januari dan op ieder ander moment in het jaar.

Maar goed, nu is het januari. Een nieuw jaar, een nieuw hoofdstuk.

2021 zal voor mij een jaar zijn waarin ik onwijs zal groeien, mezelf verder ga ontdekken&ontwikkelen, super toffe uitdagingen aanga, nog meer van mezelf ga houden, meer in het nu ga leven en waarin ik hopelijk vooral doe waar ik gelukkig van word!

Ik wens het iedereen toe dat het een waanzinnig mooi jaar gaat worden. Maar bedenk ook, het is gewoon weer een nieuwe maand. Eis niet van jezelf dat je van dag op dag ineens kunt veranderen. Probeer in het moment te leven en hopelijk daar ook van te genieten. Jíj bent degene die invloed heeft op je leven, op je geluk en op je eigen gedrag. Dus verwacht niet dat je leven verandert wanneer je zelf niets anders doet.

Lach, voel, huil, geniet, vier & LEEF !

Standaard
Verhaaltje

Liefde

Iets moois, iets speciaals, iets unieks. Iets wat iedereen nodig heeft en verdient. Iets wat je leven verrijkt op zoveel manieren en iets wat je kracht geeft in onmogelijke situaties.

Liefde is onwijs belangrijk.

Ik heb altijd gedacht dat ik ontelbaar veel liefde aan anderen kon geven zonder dat ik dezelfde hoeveelheid liefde aan mezelf gaf. En elke keer weer zeiden mensen dan: “je kunt niet van een ander houden als je niet van jezelf houdt”. Bullshit, dacht ik. Klink klare onzin. Ik voel toch dat ik van een ander houd? Ik voel toch dat ik die ander onwijs veel liefde geef? Hoezo kan dat ineens niet.

Ik denk dat ik er nu achter ben.

Ik kan wel onwijs veel van een ander houden en minder van mezelf houden. Maar ik geef de ander niet de kans om van mij te houden. Of ja, het gaat lastiger.

Liefde maakt het leven makkelijker, maar wanneer het er niet is kan het je leven ook waanzinnig moeilijk maken. Wanneer je het kwijtraakt, voelt het alsof er een stuk uit je hart wordt gescheurd. Liefde is zo mooi maar liefde kwijtraken is misschien wel het verschrikkelijkste wat er is. Ook daarom is het belangrijk dat je jezelf die liefde gunt. Je kunt niet van een ander verwachten dat hij/zij jouw liefdes put maar blijft vullen terwijl jij er alleen maar weer liefde uithaalt. Wanneer de ander stopt met vullen ben je nergens. Je put is leeg.

Liefde geef je en krijg je, maar nog belangrijker, liefde ben je zelf.

En liefde voor mij is naar mezelf in de spiegel kijken en denken ‘wauw wat zie ik er goed uit!’, een 6 halen op school en denken ‘yes Tjes! Wat goed’, blogs schrijven en hier waanzinnig trots op zijn, rust pakken wanneer ik rust nodig heb, naar mezelf luisteren, me niet laten beïnvloeden door anderen, niet totaal van slag raken als ik kritiek krijg op iets wat ik doe/deed én in de spiegel kijken en zeggen “ik hou van jou”.

Ik dénk dat de mensen die mij kennen allang weten dat meer als de helft van deze dingen mij nog niet lukken. En eigenlijk denk ik dat het ook niet iets is wat áltijd kan lukken. Soms heb je je dag niet. Maar het is belangrijk dat het de meeste dagen wel lukt. Ook hiermee ben ik onderweg en zal ik nog wel een poos onderweg blijven.

Maar voor nu

Tjesse,

Ik hou van jou.

Standaard