Hoog sensitiviteit, Verhaaltje

Ratjetoe

Een nieuwe blog schrijven is niet altijd makkelijk. Vooral het verzinnen van een onderwerp kan lang duren. Wat wil ik zelf vertellen? Wat vinden mensen leuk om te lezen? Worden mijn blogs überhaupt leuk gevonden door verschillende mensen? Is mijn schrijfwijze wel leuk of wordt het te standaard?

Op het moment dat ik dit typ is het dinsdagavond 18:00u. Over 18 uur wil ik weer een nieuwe blog publiceren. Ik ben onderweg naar huis, heb totaal geen inspiratie en raak overweldigd van alle geluiden om me heen.

Geritsel van een plastic verpakking, een trein die voorbij raast, mensen die op de achtergrond aan het praten zijn, de trein waarin ik zit die met zijn wielen over het spoor rolt, het soort accordeon gedeelte in de trein die kraakt, ander gekraak, wat gepiep, de fluit van de conducteur.

Zonder dat je er wellicht bij stilstaat, hoor je vanalles.

Als hoogsensitief persoon ben ik hier misschien ook wel extra gevoelig voor. Soms kan het me ineens teveel zijn en raakt mijn hoofd van slag.

Om een beetje een idee te kunnen krijgen van deze overprikkeling is dit filmpje wel een goede:

Het feit dat ik nu afdwaal van het beginonderwerp geeft ook weer aan dat ik stiekem best chaotisch ben in mijn gedachten. Ze springen van hot naar her en ik wil eigenlijk van alles vertellen. Maar ik weet dat ook dat niet persé fijn is voor een lezer.

Deze blog is eigenlijk een ratjetoe. Mede omdat mijn hoofd een ratjetoe is op dit moment. Maar is dit erg? Nee.

Ik wil in mijn blogs volledig mezelf zijn. En ook de chaos in mijn hoofd die er af en toe is mag en kan ik laten zien. Er is geen goed of fout in jezelf zijn.

Laat alles wat er is, er zijn. Geef jezelf de ruimte, de tijd en de rust om te herpakken. Oordeel niet. En voor je het weet verlaat de chaos langzamerhand je hoofd.

Het is nu woensdagavond 20:15u. Ik ben moe, mijn blog is niet perfect maar ik ben ook tevreden. En eerlijk gezegt ben ik dusdanig moe dat ik niet eens de hersenen heb om mijn blog goed na te lezen en mooi aan te passen.

De blog van vandaag is een leermoment voor me geweest. De acceptatie dat de blog een keer niet om 12 uur gepubliceerd is, het loslaten van de perfectie en het mooi vinden van de imperfectie, mijn chaos er laten zijn, voor mezelf kiezen en vooral genieten van het hele proces.

Geniet van mijn ratjetoe, ik ga slapen ✌🏽. En mocht je deze blog lezen en denken “hey Tjesse, ik zou het wel leuk vinden als je hier wat over schrijft”. Let me know. 😁

De binnenkant van een pompoen. Persoonlijk vond ik het gisteravond erg mooi. Maar nu zie ik, dat het een beetje de chaos in mijn hoofd heeft gerepresenteerd ;).

Standaard
Verhaaltje

Lijstje van geluk

De laatste tijd zit ik niet helemaal lekker in mijn vel en soms voel ik me niet eens mezelf meer. De achtbaan van het leven die ik in een eerdere blog heb genoemd heeft me misselijkheid en hartkloppingen bezorgd. Het is een achtbaan geworden waar ik het liefst even uitstap en ik denk dat er met mij vast meer mensen zijn die dat ook wel zouden willen. Maar helaas gaat dat niet zo makkelijk.

Wel ben ik nu nog bewuster bezig met waar ik blij van word, wat me rust geeft en waarbij ik even vergeet dat ik in een achtbaan zit. Hóe handig is het als je gewoon een lijstje hebt van deze dingen zodat je weet wat je kan opvrolijken wanneer je dat nodig hebt.

Bij deze mijn lijst tot nu toe:
• MUSICALS ! Bezoeken, de liedjes meezingen of dansen. Alles gerelateerd aan musicals vind ik geweldig.
• Dansen. Thuis voornamelijk kleine choreografiën leren van TikTok. Daar kan ik uren aan besteden. En bij Organisatie Bureau Oké waar ik nu al 15 jaar dans, plezier beleef, zelfvertrouwen krijg en persoonlijke groei doormaak. Een zekere toevoeging aan mijn leven.
• Heel hard meezingen/schreeuwen met mijn favoriete liedjes van het moment in de auto. Op dit moment: Underdog van Alicia Keys. Dit nummer heb ik gister onderweg naar huis een half uur lang constant op repeat geluisterd.
• Op de grond zitten in de badkamer (met vloerverwarming ;)) en gewoon lekker op mijn telefoon kijken. Ik weet niet wat het precies is maar badkamers geven zoveel rust en positieve energie. Heeeerlijk.
• Met lieve mensen afspreken en gewoon lekker doen waar we op dat moment zin in hebben. Kletsen/spelletje/wandelen/eten/bakken/bubbelen/filmpje kijken.
• Een boek óf het HSP tijdschrift lezen. Op dit moment het boek Ikigai en daarna een vervolg boek namelijk Ichigo Ichie. Maar ik kan me ook helemaal verliezen in romans, jeugdboeken of een beetje spannende boeken.
• Netflix kijken. En dan het liefst een serie waarbij er dingen onderzocht en ontdekt worden. Recherche, advocaat, politie, forensisch onderzoek, etc. (Maar niet te eng haha).
• Tegen de warme AGA aanzitten met een kopje thee.
• Een nieuwe blog schrijven (áls ik eenmaal weet waarover ik wil schrijven :)).
• Lachen!!
• Knuffelen
• Trots zijn op mezelf wanneer ik weer iets heb bereikt.
• Realiseren dat ik de meest ongelooflijk mooie groep mensen in mijn leven heb mogen krijgen en weten dat die groep altijd voor mij en ieder ander klaar zal staan. Breekjaar4Life ♡

Ik denk dat dit nu wel mijn lijst is. Maar de komende tijd ga ik vast nog meer ontdekken wat mij gelukkig maakt, waarbij ik volledig in het nu zit en alles even vergeet. En wauw dát voelt goed.

Eergister heb ik het écht even ervaren toen ik met ons eerste pleegkindje en mijn zusje in de keuken aan het meezingen was op Vaiana – Ooit zal ik gaan. De muziek stond loeihard en we zaten volledig in ons element. Vol passie en geluk, twee en halve minuut lang.

En hoe moeilijk je leven ook is, hoe hard die achtbaan over de kop vliegt, probeer vast te houden aan díe momenten waarbij je alles even vergeet. Maar verwijt het jezelf ook niet wanneer het even niet lukt. Voel jezelf aan en laat je daardoor leiden. Dat zal ik ook doen!

Standaard
Verhaaltje

Ikigai – reden om te leven

Ooit weleens nagedacht over wat je met je leven wilt bereiken & hoe je op je leven wilt kunnen terugkijken op het moment dat je er niets meer aan kunt veranderen, op het moment dat je er fysiek niet meer bent.

Ik denk dat veel mensen gewoon hun leven leiden en daar gelukkig mee zijn. (Wat natuurlijk helemaal goed is en alleen maar fijn). Maar ik denk dat er ook een hoop mensen zijn die een doel nodig hebben of in ieder geval iets of iemand speciaals waardoor zijn of haar leven het waard is.

Voor sinterklaas heb ik een speciaal boek op mijn verlanglijstje gezet genaamd “ikigai”. Dit boek vertelt over het japanse geheim voor een lang en gelukkig leven. Iets wat iedereen wel zou willen denk ik. Zonder verder iets over het boek te zeggen wordt er al meteen verteld wat 1 van de belangrijkste dingen voor een lang en gelukkig leven is. Namelijk het hebben van een doel. Iets waarvoor je wilt bestaan.

Zelf kan ik mega genieten van verschillende dingen zoals musicals, naar de bioscoop gaan, shoppen, iets doen met vriendinnen, vakanties, leuke feestjes, dansen, zingen. Maar ook een boek lezen, netflix kijken, knuffelen, eten, etc. Maar is dat dan waarvoor ik leef? Voor die specifieke dingen/momenten? En dan nog iets… Wil ik later dat “huisje, boompje, beestje”-principe? Wil ik doordeweeks werken en in het weekend pas echt genieten van mijn leven? Of wil ik een avontuurlijk leven met ontdekkingen, veranderingen en uitdaging. Ik weet het niet… Ik snak naar een rijk leven met veel ontdekkingen, bijzonderheden en kennis maar ik snak ook naar een stressloos bestaan.

Misschien hoor je hier niet zo diep over na te denken en moet je gewoon leven, van moment tot moment, in het nu. Mijn ‘probleem’ is alleen op dit moment dat de vraag in mijn hoofd blijft dwarrelen.

Wat maakt jouw leven het waard om te leven?

Een vraag die ik niet stel om iemand of mezelf het leven niets meer waard te laten vinden maar om te onderzoeken en te ontdekken wat dat belangrijke ingrediënt is. Omdat ik op dit moment voel dat ik het nodig heb om te weten. Maar dat ik dat nodig heb betekent niet dat ik mijn leven niets waard vind. Het betekent dat ik op dit moment zoek naar wat de waarde inhoud.

Waarvoor sta je elke dag op? Voor je werk? Je school? Je gezin? Je vrienden? Omdat het moet? Omdat je wilt? Omdat je er blij van wordt? Of omdat je op weg bent naar je toekomst?

Weten wat jóuw leven waarde geeft is goud waard. En daarbij maakt het helemaal niets uit waarom je opstaat of wat precies je doel is zolang je er maar happy mee bent. Zolang je maar stilstaat bij de mooie momenten, lacht wanneer je lachen kan en huilt wanneer dat nodig is. Zolang je maar vertrouwt op jezelf en op je eigen pad. Zolang je maar liefde geeft en evengoed liefde ontvangt. Zolang je die persoon bent waar je van houdt.

Zo zal ik leven, zoeken en mijn ingrediënt vinden.

En wanneer mijn lichaam het dan begeeft, hoop ik dat ik kan zeggen dat ik heb gelééfd!

Standaard
Verhaaltje

Liefde

Iets moois, iets speciaals, iets unieks. Iets wat iedereen nodig heeft en verdient. Iets wat je leven verrijkt op zoveel manieren en iets wat je kracht geeft in onmogelijke situaties.

Liefde is onwijs belangrijk.

Ik heb altijd gedacht dat ik ontelbaar veel liefde aan anderen kon geven zonder dat ik dezelfde hoeveelheid liefde aan mezelf gaf. En elke keer weer zeiden mensen dan: “je kunt niet van een ander houden als je niet van jezelf houdt”. Bullshit, dacht ik. Klink klare onzin. Ik voel toch dat ik van een ander houd? Ik voel toch dat ik die ander onwijs veel liefde geef? Hoezo kan dat ineens niet.

Ik denk dat ik er nu achter ben.

Ik kan wel onwijs veel van een ander houden en minder van mezelf houden. Maar ik geef de ander niet de kans om van mij te houden. Of ja, het gaat lastiger.

Liefde maakt het leven makkelijker, maar wanneer het er niet is kan het je leven ook waanzinnig moeilijk maken. Wanneer je het kwijtraakt, voelt het alsof er een stuk uit je hart wordt gescheurd. Liefde is zo mooi maar liefde kwijtraken is misschien wel het verschrikkelijkste wat er is. Ook daarom is het belangrijk dat je jezelf die liefde gunt. Je kunt niet van een ander verwachten dat hij/zij jouw liefdes put maar blijft vullen terwijl jij er alleen maar weer liefde uithaalt. Wanneer de ander stopt met vullen ben je nergens. Je put is leeg.

Liefde geef je en krijg je, maar nog belangrijker, liefde ben je zelf.

En liefde voor mij is naar mezelf in de spiegel kijken en denken ‘wauw wat zie ik er goed uit!’, een 6 halen op school en denken ‘yes Tjes! Wat goed’, blogs schrijven en hier waanzinnig trots op zijn, rust pakken wanneer ik rust nodig heb, naar mezelf luisteren, me niet laten beïnvloeden door anderen, niet totaal van slag raken als ik kritiek krijg op iets wat ik doe/deed én in de spiegel kijken en zeggen “ik hou van jou”.

Ik dénk dat de mensen die mij kennen allang weten dat meer als de helft van deze dingen mij nog niet lukken. En eigenlijk denk ik dat het ook niet iets is wat áltijd kan lukken. Soms heb je je dag niet. Maar het is belangrijk dat het de meeste dagen wel lukt. Ook hiermee ben ik onderweg en zal ik nog wel een poos onderweg blijven.

Maar voor nu

Tjesse,

Ik hou van jou.

Standaard
Verhaaltje

Let’s talk happy

De afgelopen blogs heb ik best diepe en vrij negatieve onderwerpen behandeld.
Ik merkte ook dat ik daar het fijnst en makkelijkst over schrijf. Om er vervolgens achter te komen dat dat ook logisch is. Voor mij is schrijven namelijk een uitlaatklep voor de negativiteit en diepe gedachten. Wanneer ik vrolijk ben, geeft dansen en zingen mij de ruimte om die positiviteit eruit te laten.

Maar goed, ik ben nu eenmaal een blogsite begonnen en wil daarin ook positiviteit uiten. Dus let’s try and talk happy!

Vorige week heeft mijn moeder mij en mijn zusje geleerd om te dobbelen! Erg leuk én een gezellig spel om even samen te doen. Het geeft afleiding en is tegelijkertijd een spel waar je je hersenen niet heel hard bij nodig hebt. Met kaarsjes aan en een zacht muziekje op geeft het ontspanning op een andere manier dan dat de tv of je telefoon ontspanning geeft.

Ook buiten is de sfeer steeds meer te vinden. Veel kerst verlichting hangt al door de straten, aan huizen en in de tuinen. Wàt een gezellige, knusse, warme en liefdevolle uitstraling. Het geeft een positief lichtpuntje aan het naar huis reizen in het donker.

Ik reis nu ook vaak met de bus naar huis. Eigenlijk vind ik dat heerlijk! Je kunt lekker op je telefoon zitten, nog even werken, een muziekje luisteren of gewoon niets doen en lekker voor je uitstaren.

Muziek luisteren vind ik erg fijn. Al ligt het ook wel aan het moment (ik luister sneller naar muziek als ik me happy voel). Dit geeft ook weer de connectie naar het uiten van mijn positiviteit met zang en dans. Graag wil ik met jullie een paar liedjes delen die ik nú graag luister en waar ik vrolijk van word:
Iko Iko – Justin Wellington & Small Jam
Fallin’ – Why Don’t We
Tick Tock – Clean Bandit, Mabel & 24KGoldn
Honey, I’m Good – Andy Grammer

Maar ook van reggae en spaanse muziek kan ik erg genieten en tot rust komen.

Ik wil graag afsluiten met een nummer die ik altijd in mijn hart zal dragen:
Stand by me – Playing For Change
(316) Stand By Me | Playing For Change | Song Around The World – YouTube
Dit nummer raakt je alleen al doordat het gewoon een goed nummer is. Maar deze speciale “cover” is opgenomen over de hele wereld. De muziek brengt mensen bij elkaar en zorgt ervoor dat je je niet alleen voelt.

Maar muziek in het algemeen brengt je ook dichter bij jezelf, geeft je steun, kracht en vrijheid, vrolijkt je op en troost je.

En zo maak ik toch nog van een neutraal en vrolijk verhaal, een sprongetje naar diepgang :).

Standaard
Verhaaltje

De achtbaan zonder grenzen

Het liefst zou ik nu iets positiefs schrijven. Iets leuks of iets grappigs. Maar eerlijk gezegd weet ik het even niet. Ik weet niet wat voor positiefs ik dan zou schrijven en hoe dan(?). Eigenlijk weet ik helemaal niet wat ik wil schrijven, wat ik wil delen en wat ik überhaupt wil. Zoveel verschillende meningen en gedachten. Wat is dan van jezelf en wat is van een ander? Zoveel gebeurtenissen. Het raast voorbij.

Het leven is een achtbaan, met pieken, dalen en gebeurtenissen waarbij je volledig over de kop vliegt.

Die achtbaan heb je niet onder controle. Natuurlijk heb je invloed op bepaalde dingen en je hebt zeker invloed op hoe je met alles omgaat. Maar de achtbaan zal doorgaan, zijn eigen weg volgen en onbestuurbaar blijven.

Er zijn mensen die van achtbanen houden. Daar behoor ik niet toe. Of nou ja, als de achtbaan niet over de kop gaat kan ik er toch ook best van genieten. Zolang het nog maar veilig voelt, goed vastgebonden en wetende wat er komen gaat. Zo voelt het voor mij ook wat betreft de achtbaan van het leven.

Maar helaas heb ook ik geen invloed op bepaalde aspecten van de achtbaan. Soms kun je je er zelf helemaal in verliezen. Je bent compleet de controle kwijt en je voelt je het slachtoffer van je eigen leven. Eigenlijk heel stom gezegd is dat de meest waardeloze manier van denken. Op momenten/dagen heb ik daar zelf ook last van. En ik win er niks mee. Het maakt mijn leven alleen nóg moeilijker en ik verdrink in mijn eigen verdriet en stress. Maar hoe kom je er uit? Hoe kun je de controle weer terugpakken van die achtbaan die zijn baan maar blijft volgen en je leven overneemt?

Moeilijk… En het blijft moeilijk. Elke keer weer. Ik denk dat het belangrijk is om te kijken waar je blij van wordt. Waar word je gelukkig van? Wat maakt je rustig? Wat kan er voor zorgen dat elke dag weer een stukje beter wordt? Zodra je happy bent, zul je namelijk ook meer het gevoel hebben dat je die controle terug krijgt. Weet dat veel dingen die gebeuren uit je controle liggen en laat het gebeuren. Maar pak de momenten waar je wel invloed op hebt en zet ze naar je eigen hand. Verlies jezelf niet in de looping van de achtbaan.

Ook dat is moeilijk. Je kunt niet constant blij en positief zijn. En dat hoeft ook zeker niet. Gun jezelf relaxmomentjes op de dagen waarop je je niet goed voelt. Geef jezelf de mogelijkheid om even verdrietig te zijn en verzet je er niet tegen.

Alles is zóveel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik schrijf dit ook voornamelijk naar mezelf op dit moment. Ik wéét hoe het beter kan, wat ik kan doen om me beter te voelen en dat ik veel te lang in dingen blijf hangen. Maar weten wat te veranderen, is niet meteen kunnen veranderen. En veranderen betekent ook niet dat je niet een keer terug kan vallen in oude gewoontes en patronen.

Zoals ik al in het begin zei wilde ik eigenlijk iets positiefs schrijven, omdat ik niet wil dat mijn blogs een en al negativiteit en moeilijke onderwerpen dragen. Maar ik denk wel dat ik juist met deze verhalen mezelf en anderen kan helpen. Op de een of andere manier is deze tekst uit mijn vingers gerold. Ik begon met typen en dit kwam er uit. En ik denk dat dit ook was wat ik nu nodig had.

Op momenten dat het even minder gaat kun je je zo eenzaam voelen. Al heb je allemaal mensen om je heen die er voor je willen zijn. Soms kan een ander je niet helpen en wil je de ander ook niet belasten. Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Een manier om mezelf beter te begrijpen, mijn gedachten te ordenen en logica te vinden in de meest onlogische gedachten.

Dankzij het starten van mijn blog ben ik hier weer opnieuw achtergekomen en word ik een soort van verplicht om mijn hoofd leeg te maken door te schrijven.

Ik hoop dat jij, als degene die dit leest, ook zo’n uitlaatklep hebt of zal vinden.

En weet, ook al voel je je onwijs alleen tijdens die onstopbare achtbaanrit, er is altijd wel iemand die dezelfde looping maakt en het uitgilt van de angst of lacht voor de camera.

Standaard
Verhaaltje

Niet ik

Heb je ooit weleens in een situatie gezeten waarbij iemand denkt dat je het tegenovergestelde bent van hoe je bent? Van verlegen word je ineens arrogant genoemd. Van onschuldig ineens een slet. En van totaal eerlijk naar de grootste leugenaar. Ooit eens iedereen tegen je gehad of één iemand die volledig tegen je tekeer gaat?

Roddels en vooroordelen kunnen onwijs veel schade veroorzaken. Tot op de dag van vandaag voel ik nog steeds de onmacht en het verdriet wat ik toen voelde. Alsook het gevoel dat je er ineens helemaal alleen voor staat en niemand achter je staat. Daarom wil ik, hoe moeilijk ook, hier wel aandacht aan besteden.

“Doorfluisteren” is een spel waarbij je in een kring zit en een zin moet doorfluisteren aan de persoon naast je totdat de laatste persoon in de kring de zin gehoord heeft en deze hardop moet zeggen. Eigenlijk 90% van de tijd is de zin op het eind helemaal veranderd. Zo kunnen roddels ook werken. Het verhaal wordt steeds groter en uitdagender gemaakt. En denk maar niet dat je, als persoon waarover de roddel gaat, het verhaal kan ontkrachten. Het verhaal is te sterk en probeer het tegendeel maar te bewijzen. Roddels kunnen natuurlijk ook in één keer ontstaan en tussentijds niet veranderen. Maar in beide gevallen kan de impact ongelooflijk groot zijn.

Zelf ben ik iemand die op papier best goed mijn verhaal kan vertellen en mijn standpunt duidelijk kan maken. Maar verbaal ben ik niet zo sterk. Ik heb echt even de tijd nodig om hetgene wat is gezegd te verwerken en hier een reactie op te bedenken. Dit maakt het moeilijk, wanneer je in een situatie terecht komt waarbij iemand iets onterechts tegen je zegt, om dan snel de juiste reactie te geven.

Het punt blijft dat iedereen anders is en dus ook anders reageert. En niet alles is zoals het lijkt. Zo kan iemand die een hele neutrale “droge” reactie geeft, van binnen misschien wel heel erg geraakt zijn. Of kan degene die de ander “aanvalt”, zelf in de problemen zitten.

Maar alsjeblieft, als je dit leest, zorg dat je geen deel uit maakt van het verspreiden van onjuiste informatie. En maak zo min mogelijk vooroordelen over een ander. Het kan namelijk zoveel veroorzaken. Mogelijk wordt er ook niet alleen één persoon benadeeld door deze verkeerde informatie, maar zijn er meerdere mensen die hier vervolgens in een negatief daglicht door komen te staan. En dat dan geheel onterecht. Hoe pijnlijk is dat. Persoonlijk heb ik mijn ervaring lange tijd verborgen gehouden, zelfs tijdens de gesprekken bij de psycholoog, en zoals ik al eerder noemde merk ik dat ik het nog altijd tot op de dag van vandaag niet geheel verwerkt heb. Dit kan ook eigenlijk niet volledig, want de betrokkenen zijn uit het zicht. Zonder er verder dan zo op in te willen gaan, hoop ik het weer een stukje verder los te kunnen laten. En jullie als lezers hierin mee te nemen. Als hulp in mijn eigen proces, alsook als waarschuwing en als steun voor degenen die zich herkennen. Voor hen: Blijf geloven in je eigen kracht.

Met dank aan mijn moeder, omdat ze mijn verhalen elke keer controleert en vooral ook bij deze blog heel erg heeft geholpen. ❤

Standaard
Verhaaltje

Even in het nu.

Tegenwoordig gebeurt er zoveel om ons heen. Werk, school, verkeer, mensenmenigten en nu ook al een tijd Covid-19 waar iedereen mee bezig is.

Ondanks die drukte is het belangrijk om zo bewust mogelijk in het moment te leven. Zo worden dingen die voor je gevoel belangrijk zijn ineens onbelangrijk en worden de kleine mooie dingen ineens prachtig en bijzonder. Je doorleeft alles om je heen, accepteert, laat los en geniet. Het lukt mij nog niet om constant in het moment/in het nu te leven. Maar áls het me lukt, voelt het heerlijk.

Voor mij als o.a. hoog sensitief persoon kan deze maatschappij waarin we nu leven best hectisch, druk en vermoeiend zijn. En dit kan een uitwerking geven op je fysieke en mentale gesteldheid. Zo merk ik dat ik best snel vatbaar ben om ziek te worden, overstressed te raken of de balans te verliezen.

Momenteel probeer ik een positieve mindset vast te houden. Op zich lukt dat aardig. Al blijf ik, net zo als ieder ander mens, ook wel momenten of dagen houden waarin ik die positieve mindset thuis in een laatje ben vergeten. Ik ben altijd al een schommelaar geweest in mijn emoties en ook mijn gedrag. Mijn moeder zei vroeger ook wel: “Jantje huilt, Jantje lacht”. Zoals ik in een vorige blog noemde dat ik geen middenweg kon vinden in de hoeveelheid “moeite” die ik stopte in mijn werk voor school, zo vond (en vind) ik het ook lastig om een middenweg te vinden in mijn gedrag en emoties. Ben ik blij? Dan ben ik héél blij, druk, gek, aanwezig en denkt iedereen op een feestje bijvoorbeeld dat ik nèt een glaasje teveel op heb terwijl ik soms niet eens iets heb gedronken. Ben ik down? Dan ben ik ècht down, moe, stil, afwezig, in mijn gedachten, verdrietig en moeilijk vrolijk te krijgen. Hierin kan ik ook erg snel de sfeer in de ruimte beïnvloeden. En ik kan je zeggen, dat is niet prettig. Want dan zit je niet alleen met je eigen emoties, leuk of niet leuk, maar voel je je ook nog schuldig omdat je een ander daarmee belast.

Gelukkig lukt het me tegenwoordig wel steeds beter om minder in het zwart/wit te leven en ook de extreme uitingen zijn vrijwel niet meer aanwezig. Natuurlijk ben ik nog steeds een schommelaar en een emotiedoos maar er zit nu wel degelijk een betere “flow” in.

De maatschappij die me soms teveel is, de wens voor positiviteit en het schommelen in emoties zorgen er ook voor dat ik bijvoorbeeld niet graag naar het nieuws kijk. Het zijn vaak zulke negatieve berichten, verdriet, angst.. Dit kan bij mij dusdanig mijn stemming beïnvloeden dat ik het liever ontwijk. Zo staan ook films met veel geweld boven aan mijn lijstje van NIET kijken.

Er wordt steeds meer van je verwacht in het dagelijks leven op je werk en privé. Je moet maar mee kunnen met de rest, dezelfde meningen delen of in ieder geval een sterk debat kunnen aangaan. Het echt delen van je emoties en je sores voelt steeds meer als een raar principe. Hierdoor wordt de drempel tot volledig jezelf zijn en jezelf laten zien steeds een beetje groter.

Ik hoop dat het mij lukt, op deze site én in het echte leven, mijn volledige zelf te laten zien. Met mijn positiviteit, negativiteit, overwinningen en valkuilen.

Echtheid is de kracht. Jezelf zijn is the key.

This is me.
Standaard
Opleidingspad, Verhaaltje

Ík word pedagogisch medewerkster

Op mijn 16e wist ik het. Ik wil pedagogisch medewerkster worden! Het leek me top om de hele dag gewoon lekker voor kinderen te zorgen en ermee te spelen. Dus ging ik op onderzoek uit. Ik ging naar twee opendagen van verschillende scholen. Het Helicon in Nijmegen voelde eigenlijk meteen goed. Het was een best kleinschalige school, goed te bereizen en ik voelde me er prettig.

Op deze school zat er wel een extraatje bij: je kreeg naast de lessen om pedagogisch medewerker te worden ook nog les over planten en dieren.
Planten vond ik interessant! Maar dieren..? Ik bedoel een hond en een kat vind ik leuke wezentjes maar vraag mij niet om een hamster, konijn, kip of muis vast te houden of om een koe te scheren en de nagels te knippen van een geit. Toch heb ik deze school gekozen en was ik klaar voor het avontuur.
…En ja, die geit en die koe zagen er práchtig uit nadat ik ze even onder handen had genomen.

In de moestuin kon ik welliswaar beter mijn plek vinden. Vooral mijn sperzieboontjes groeiden fantastisch. En de kas was een heerlijke plek om tot rust te komen. Het was lekker warm en je kon lekker met je handen in de grond wroeten en zaadjes planten.

Verder leerde ik baby’s te verzorgen, knutselen, tekenen, een babyboekje maken en daarbij natuurlijk ook veel theorie over o.a. de ontwikkeling van een kind.
De opleiding zelf was eigenlijk best leuk en ook zeker heel leerzaam.

Maar toen kwam stage..

Wil je de rest van het verhaal weten? Lees dan verder in mijn volgende blog.

Standaard