Verhaaltje

Een knoop in mijn maag

Ik heb een knoop in mijn maag. Een knoop in mijn maag vanwege dingen die er zijn of dingen die gebeuren in het leven die niet juist voelen. Een situatie of gebeurtenis waar je geen goed gevoel van krijgt maar waar je weinig tot niks aan kunt doen. Iets wat bij iedereen wel een keer gebeurt, klein of groot.


Alles gebeurt met een reden. Dat is een zin die ik vaak tegen mezelf of tegen een ander zeg wanneer er zoiets gebeurt. Het kan een bepaalde rust geven in de onrust van een situatie. In dit idee, deze zin, geloof ik ook echt. Soms kijk ik wel eens terug op nare situaties uit het verleden waaraan ik dan daadwerkelijk een reden kan koppelen. De ene keer is de reden na een dag al duidelijk, de andere keer heeft het een aantal jaar nodig.

Helaas kan het in bepaalde situaties ook voelen alsof er geen goed vervolg uit de situatie kan voortvloeien. Het lijkt niet mogelijk dat er ooit een goede/positieve reden voor kan zijn. Die situaties zijn het moeilijkst. En precies zulke situaties geven mij een knoop in mijn maag.

Deze keer is hij met name ontstaan door een gebrek aan openheid, eerlijkheid en oprechtheid. Deze eigenschappen hebben voor mij enorm veel waarde. Zelfs al mijn blogs zijn voornamelijk gebasseerd op deze eigenschappen. Het zorgt voor meer saamhorigheid, herkenning, respect, begrip en waardering. Zodra er oneerlijkheid heerst en openheid en oprechtheid ver te zoeken zijn, voelt voor mij persoonlijk de situatie niet juist. Dit maakt dat ik me vrij machteloos en in het nauw gedreven voel. Gedreven naar een plek waar ik niet wil zijn. Een plek waar het slechte overwint van het goede. Een plek waar eerlijkheid niet bestaat en ieders boek gesloten is.

Ik ben dankbaar dat ik zo open kan zijn en dat ik op deze manier mijn openheid kan delen. Tóch twijfel ik best veel over mijn openheid in mijn blogs. Ben ik té open?

Zelf denk ik eigenlijk van niet. Wel denk ik dat we in deze wereld nog niet open genoeg zijn met elkaar. Het is vrij uniek en ‘gek’ zodra je meer deelt van jezelf, zodra je vertelt wat er écht gaande is in je leven of met je eigen mentale/fysieke gezondheid. Het is moeilijk om je open te stellen en te delen. En dit zorgt voor zoveel onbegrip en misvattingen. Terwijl je wellicht hetzelfde doormaakt als je buurvrouw, collega of klasgenoot.

Ik denk dat ik er goed aan doe zo eerlijk en open te zijn. Het maakt mij wie ik ben en het maakt mij oprecht. En ik hoop dat de drempel naar openheid en delen toch een klein beetje zal afnemen met de jaren die nog voor ons liggen.

Standaard
Verhaaltje

Alsof alles op zijn plek valt

Ik loop stap voor stap door de dagen. Met een vermoeid lichaam sta ik op en even vermoeid beland ik weer in mijn bed.
En toch, ondanks die vermoeidheid vanwege kortere nachten/vele doen en ondanks dat dit bovenstaande niet best klinkt, voel ik me zo vaak gelukkig, vrolijk, zelfverzekerd en bovenal relaxed!

Om even een idee te geven van wat er dan allemaal in mijn leven aan de hand is, zal ik een aantal positieve dingen opsommen ..


Mijn tweede stage gaat super. Ik heb het er naar mijn zin, de mensen zijn aardig, ik lach, ik leer veel, ik word gezien, ik word becomplimenteerd en dat álles zonder druk.

Ik voel mij gelukkig in mijn relatie. Voel me geliefd en gewild. Niets is beter dan die ene persoon vinden waarbij je je altijd thuis voelt waar je ook bent.

Ik heb een fantastische uitstap gehad met mijn beste vriendinnetje. Een uitstap met puur geluk en pure liefde. En zo ben ik niet alleen dankbaar voor de uitstap maar vooral voor mijn beste vriendinnetje.

Ik heb een bank in mijn kamer! En ook daar geniet ik onwijs van. Níets zo lekker als je kunnen terugtrekken in een eigen ruimte waar je helemaal tot rust kunt komen.

Voor ongeveer zo’n 2 maanden ben ik veganist. Een lastig nieuw eetpatroon, waarin ik veel moet letten op wat ik eet en of ik voldoende voedingsstoffen binnenkrijg. Al doende leert men. Het voelt in ieder geval onwijs goed. Alsof ik, gek gezegd, een diepere connectie heb gemaakt met de natuur en de dieren. Dat ik niet meer zover bijdraag aan dierenleed evenals milieuverwoesting, geeft me een groots gevoel van rust en reinheid. En het maakt dat ik zóveel meer waardeer en mijn ogen openstel voor alles om me heen.

Ik ben begonnen met het leren van Spaans via DuoLingo. Nu al 54 dagen. En ook daar word ik blij van. Het maakt het extra leuk omdat mijn moeder, 2 zussen en een vriendinnetje het ook doen. Straks kunnen we met z’n allen Spaans praten tegen elkaar.

Ik geniet onwijs van zingen. En ik hoop hierin wellicht meer van mezelf te kunnen gaan laten zien. Ook de danslessen zijn weer begonnen na een tijd van geen binnensporten en de zomervakantie.

Dit alles en nog zoveel meer maakt dat ik elke dag weer mag afsluiten met een heerlijk gevoel van binnen.

Zo zul je zien dat, hoe die achtbaan van het leven ook door de bochten knalt,
alles toch stukje bij beetje op het juiste plekje valt.

Standaard
Verhaaltje

So what

Oké dusssss.
Ik voel me mentaal bagger. Al een paar dagen lang. Uit het niets. Zonder enige aanleiding of reden. En ik merk dat ik het lastig vind om er mee om te gaan. Het ene moment gaat het prima en het andere moment voel ik me leeg, zwak en gestresst, kan ik in huilen uitbarsten en heb ik nergens zin in.

De laatste tijd zit ik onwijs goed in mijn vel. Ik geniet en kies steeds wat meer voor mezelf. Daarom merk ik dat ik dit gevoel, wat nu dus al een paar dagen aanhoud, moeilijk kan loslaten. Ergens heb ik wel het idee dat ik het accepteer. Maar met alleen die acceptatie voelt het alsof het niet verbeterd kan worden.

Eigenlijk wilde ik hier ook niet over schrijven en het niet delen. Ik wil niet zielig gevonden worden, ik wil niet gezien worden als zwak, ik wil niet dat mensen denken dat het slecht met me gaat, ik wil niet alleen maar blogs delen over negatieve dingen (dit heb ik zelfs al een keer eerder in een blog genoemd oeps).. En toch maak ik nu de stap om hier wél over te schrijven en wellicht het zelfs ook te delen. (Dat weet ik nu, op het moment van schrijven, nog niet helemaal zeker :)).

Waarom? Omdat het mij helpt. Omdat ik hierdoor reflecteer op mezelf. En so what, als ik vooral schrijf wanneer ik me niet zo goed voel? So what, als mensen daar een mening over hebben of als ze me gaan zien in een bepaald licht. So what…

Oké genoeg daarover.

Ik voel me dus niet goed.
Ik voel me onzeker, zwak, angstig, verdrietig, gestresst en leeg.
En waar ik constant mee bezig ben is; waarom voel ik me zo en wat kan ik eraan doen? Dat klinkt niet echt als accepteren van wat is hè..

Maar hoe doe ik dat dan? Als ik nergens zin of behoefte in heb. Als de dingen die me normaal gesproken vrolijk en gelukkig maken, maar voor een korte tijd een beetje vrolijkheid bieden.

Ik heb de afgelopen tijd zoveel gedaan en bereikt. Ik voelde me sterk, zelfverzekerd en opbloeien tot een nieuwe ik. Maar als ik nu in de spiegel kijk dan zie ik in de ogen van die 23 jarige vrouw, een klein meisje in paniek.

Dit gevoel wat ik heb, begon te komen op het moment dat mijn dagen oningepland werden. Geen plannen. Geen moeten.

En na een maand lang door en door en door, is dat een enorme switch. Ik heb het idee dat het daardoor komt. Ookal keek ik ongelooflijk uit naar dagen met geen plannen en had ik het echt nodig om bij te slapen en uit te slapen.

Maar betekent dit dan dat ik het op kan lossen door weer alles vol te plannen? Maybe. Wil ik dat? Eigenlijk niet. Eigenlijk wil ik, ongeacht of ik wel of geen plannen heb, me goed voelen.

De wereld draait maar door en door en de tijd die we hebben is ook niet eindeloos. Dat maakt het allemaal snel een beetje onacceptabel als je niet vrolijk bent.


Tot mijn grootse verbazing werd ik vanochtend, een nacht na het schrijven van bovenstaande tekst, wakker zonder stress, angst, leegte, onzekerheid en verdriet.
Ik werd wakker en voelde de behoefte om een rondje te hardlopen. Maar toen ik omgekleed en wel beneden kwam, bracht de regen me aan het twijfelen. De beslissing om toch te gaan rennen bleek een fantastisch goede beslissing te zijn.

Ik genoot van de verkoelende druppels over me heen en de rust die de regen bracht met name omdat er door de regen weinig mensen buiten waren.

Na het rondje rennen heb ik ontbeten op bed en ben ik toch nog een uurtje of 3 in slaap gevallen. Om daarna een jonge, mooie, sterke, gevoelige, intelligente vrouw van 23 jaar oud in de spiegel te mogen ontmoeten.

Zo zie je maar, dat het schrijven me wellicht meer heeft geholpen dan ik had gedacht. En dat er voor sommige dingen misschien wel helemaal geen oplossingen bestaan. Je overgeven aan dat wat is, is dan de enige oplossing.

Ik voel me weer goed. Maar weet je, misschien over een paar dagen of zelfs een paar uur ineens weer even niet. En misschien doorloop ik dan weer opnieuw deze reis.

Maar,
so what.
Dat is later.
En nu is nu.
🙂

Standaard
Verhaaltje

Nono & Noah

Soms voel ik me zo alleen.
Alleen in mijn kamer of in welke ruimte dan ook, met of zonder andere mensen. Denkende of er wel iemand is die op dat moment aan mij denkt, of er wel iemand is die weet hoe ik me voel of wat er in mijn hoofd en leven om gaat.

Het laatste zal sowieso nooit kunnen. Het is nu eenmaal zo dat ik, en alleen ik, kan weten wat ik voel, ervaar en zie. Een ander kan exact hetzelfde uitzicht hebben en het alsnog anders zien. Je kunt een ander een onwijs goede uitleg geven over wat je voelt en toch kan de ander het niet voelen. Je staat er alleen voor.

Aan de ene kant is dat natuurlijk super logisch en helemaal niet iets waar je wekelijks of laat staan dagelijks over nadenkt. Aan de andere kant is het mega beangstigend en eenzaam.

Op dit moment lig ik in bed. Het is zondag 13 juni 2021. Ik heb een erg leuk weekend gehad. Genoeg geluksmomentjes mogen ervaren. En toch zit ik nu hier. Op mijn telefoon te typen over eenzaamheid met opkomende tranen in mijn ogen. Terwijl ik typ en in mijn hoofd hardop meepraat voelt het alsof ik een gesprek met mezelf aan het voeren ben. Nu ik erover nadenk, is dat misschien wel een manier om me minder eenzaam te voelen.

De stilte om me heen is heerlijk. Al zorgt het er ook voor dat er een nare piep in mijn oren verschijnt. En in deze stilte ben ik ook alleen. Niemand anders.

Ik heb veel momenten in dit bed meegemaakt. Het is mijn plekje om tot rust te komen en me volledig over te geven aan hoe ik me op dat moment voel. Op mijn bed liggen 2 knuffels. 2 aapjes genaamd Nono en Noah. Eigenlijk doe ik er niks meer mee. Ze liggen gewoon op mijn bed. Wel zijn ze voor mij heel veel waard. Ik heb ze gekregen van mijn moeder in de periode dat het mentaal niet echt goed met me ging. Laten we zeggen, in de periode dat het mentaal gewoon echt slecht ging. Ik wilde enorm graag een grote zachte knuffel om bij me te houden. Iets wat ik overal mee naar toe kon nemen en wat me iets veiliger liet voelen. Iets wat me troost kon bieden, wat ik vast kon pakken en helemaal dood kon knuffelen wanneer ik het nodig had.

Denkende aan deze knuffels en die tijd maakt me verdrietig en angstig. Het voelt net alsof ik weer helemaal terug ben in die tijd. Maar anderzijds laat het me ook een enorm gevoel van dankbaarheid ervaren. Dankbaar voor de aapjes die me die steun en liefde hebben gegeven. Dankbaar dat ik uit dat dal ben gekomen. Dankbaar voor alle mensen om mij heen die ik in mijn hart heb mogen sluiten. Dankbaar dat ik weer een toekomst zie en daarin geloof. Dankbaar dat ik weer in mezelf geloof.

En nu zit ik hier, op bed, met die twee aapjes in mijn armen, tranen over mijn wangen, volledig emotioneel door dat ene kleine momentje waarin ik mij eenzaam voelde met de gedachtes die zich hieruit vormden.

Ik laat de tranen gaan en laat de emoties in mijn lichaam en de gedachtes in mijn hoofd er zijn. Met een klein beetje weerstand en ook een klein slachtofferrolletje.
Ik ben blij met wie ik nu ben en eigenlijk ook blij met wie ik altijd ben geweest. Ik zou willen dat ik nu vooral tegen de Tjesse uit 2016 kan zeggen waar ik nu ben, hoeveel ik heb overwonnen en hoe goed het nu eigenlijk gaat. Ik zou haar willen zeggen dat alles goed komt en dat ze een geweldig uniek mens is.

Maar helaas is het niet mogelijk om tegen jezelf uit het verleden te praten. Wel kan ik waarderen hoe het nu gaat, dankbaar zijn voor hoe het is gegaan, genieten van alle mooie momenten en vooral genieten van mezelf.

Met een diepe zucht probeer ik alle emoties los te laten en de gedachtes te laten gaan. Jeetje wat een plotselinge emotie. Een moment waarin ik graag mijn gedachtes van mij af schrijf. En hoe emotioneel, open en kwetsbaar dit moment ook is, ik deel het graag. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben die zich soms eenzaam voelt of die weleens een emotie-uitbarsting heeft. En om daarmee tot de conclusie te komen dat je in die eenzaamheid eigenlijk helemaal niet zo alleen bent. ♡

Nu is het tijd voor netflix, een heerlijke afleider ;).

Standaard
Verhaaltje

Op weg naar jóuw happy place

Het leven zit vol met mogelijkheden en kansen. Helaas kun je die niet altijd meteen zien. We kunnen verblind worden door het “normaal”-beeld en de beperkingen daarvan.

Het stappen uit die zo bekende realiteit om vervolgens in het onbekende te komen is al gauw een te grote en te spannende stap. Terwijl het ook dé stap kan zijn richting jouw geluk en vrijheid.

Ik zelf heb erg veel angst voor het onbekende. Bij vrijwel alle nieuwe gebeurtenissen in mijn leven ervaar ik een goed gevuld potje, vaak onnodige, stress. Achteraf blijkt vaak dat het helemaal niet moeilijk, vervelend of ongemakkelijk was.

Die angst om nieuwe dingen te proberen of om een andere richting op te lopen dan de anderen weerhoudt ons van ons gelukkigste zijn.
En natuurlijk zullen er ook momenten zijn dat je valt, dat het een stap te ver of een verkeerde stap in het onbekende bleek te zijn. Maar zelfs die misstap, hoe vervelend en moeilijk ook, geeft je meer inzicht in jezelf en lijdt je uiteindelijk naar die ene plek waar iedereen wil zijn. Jouw eigen happy place.

Daarbij is het zo dat zolang je niet in jezelf gelooft of er niet in gelooft dat je datgene kan bereiken wat je wilt bereiken, het je ook nooit gaat lukken. Deze reminder kreeg ik afgelopen weekend van een oh zo uniek, mooi en bijzonder persoon die nu haar eigen pad aan het bewandelen is. De kracht ben je zelf, maar je bent ook de verantwoordelijke. Alleen jij kan ervoor zorgen dat je leven eruit ziet zoals jij dat wilt.

Standaard
Verhaaltje

Even bijpraten

Ik heb twee keer de blog overgeslagen, gewoon omdat ik niet wist waar ik het over moest hebben. En nog steeds heb ik geen idee. Ik leg teveel druk op mezelf om een blog te schrijven die anderen leuk vinden. Dit terwijl het beter is om gewoon te schrijven voor mezelf. Schrijven wat ík leuk vind. En als een ander dat dan leuk vindt om te lezen, is dat mooi mee genomen. Leerproces!
Dus nu denk ik, laat ik het maar gewoon over mijn leven en gedachtes hebben. (Want dat doe ik eigenlijk al 27 blogs lang 😉).

Bij deze de rode lijn aan gebeurtenissen van vorige week ..

In de chaos van wat er allemaal gaande is en tegelijkertijd in de stilte van het niets, zit ik gevangen. De afgelopen tijd gebeurt er in mijn leven zó veel en tegelijkertijd zo weinig. Ik werk, ga naar school, spreek af met vrienden en doe daarnaast nog andere extra dingetjes. (Dit klinkt misschien voor een student niet veel, maar voor mij zijn mijn bezigheden van de laatste tijd niet te vergelijken met wat ik hiervoor aankon/deed). Daarnaast verzuip ik mezelf in Netflix series.., uren lang.

Ik ben vaak & veel moe. Maar de vraag is, komt dat omdat ik zo veel doe óf omdat ik eigenlijk niets uitvoer?

Een duidelijk signaal dat mijn hoofd te vol was of dat ik alleen oog had voor het heden, was dat ik me compleet vergist had in de datum van mijn Nederlands en Engels examen. Dit examen stond gepland op dinsdag, maar in mijn hoofd én in mijn agenda had ik staan dat het op woensdag was. Twintig minuten nadat mijn examen eigenlijk was, werd ik gebeld door mijn Nederlands docente met de vraag waar ik was. Nogal in shock over dat ik me vergist had, ben ik alsnog snel naar school gereden én heb ik mijn examens gehaald met een 9,2 voor Nederlands en een 10,0 voor Engels. (Dit was overigens twee keer het examen ‘gesprekken voeren’, waarbij voor engels mijn engelstalige stage ervaring goed van pas kwam).

Eind goed, al goed.

De volgende dag stond er een online vergadering ingepland. En je raadt het misschien al, ook die was ik volledig vergeten. De herinneringsemail op dinsdagavond was onmisbaar.

Op dit moment weet ik niet of het een goed of een slecht teken is dat ik dingen vergat. Voor mijn gevoel ben ik constant aan het ontwikkelen en veranderen. En hierin lijkt het me niet helemaal te lukken om dit in kleine stapjes te doen. Ik vind het fantastisch dat ik dingen wat meer los kan laten, meer in het nu kan zitten en dat ik gewoon kan denken “we zien wel hoe het loopt”. Maar ik mis wel een beetje duidelijkheid, planning en structuur. Dagen vliegen voorbij en gaan tegelijkertijd onwijs langzaam. Dus voor de komende tijd hoop ik wat meer van die planning”spirit” terug te krijgen zonder dat ik het relaxtere denken verlies.

________________________________________________

De 2e aflevering van MBO’ers Pakken Aan is online gekomen op youtube. De ambassadeursverkiezing verloopt vliegensvlug. Over ongeveer een maand (17 mei) is het ambassadeursgala waarbij dé MBO ambassadeur 2021 gekozen gaat worden. Deze verkiezing heeft me nog meer inzicht gegeven in hoe talentvol MBO’ers kunnen zijn. Alle ambassadeurs zijn unieke personen met eigen talenten. En allemaal willen we het liefst 1 ding; het MBO beter belichten en de grote waarde van MBO’ers laten zien. Ook heeft het me meer zelfvertrouwen en een beter inzicht in mijzelf gegeven. In de 2e aflevering kun je zien dat ik straal. Díe Tjesse hoop ik nog heel heel veel vaker te zien.

– De linkjes naar de twee afleveringen kun je vinden op de pagina ‘Meer van mij …’
mocht je interesse hebben. –

________________________________________________

Ik merk in veel dingen, bijvoorbeeld de online vergadering, school en ook het ambassadeursschap, dat ik nog niet genoeg inzie wat ik eigenlijk allemaal kan. Ik trek me toch snel terug en/of word gespannen terwijl het uiteindelijk altijd goed gaat. Ik kijk op naar heel veel mensen en baal er al snel van dat ik bijvoorbeeld niet ‘dat idee’, ‘dat talent’ of ‘die intelligentie’ heb.
Waarom ik zo’n “zwak” beeld van mezelf heb gecreëerd en wanneer dat dan is ontstaan, weet ik niet. Ik zal mezelf moeten blijven herinneren dat dat beeld onjuist is. Maar zoals het nu gaat, ga ik wel de goede richting op. En dan, op een gegeven moment, zal die herinnering niet meer nodig zijn.

Standaard
Verhaaltje

Sat Chit Ananda

Een besef dat bij mij nog niet volledig is doorgedrongen, maar wat wel een enorm verschil kan maken in je leven en leefwijze is “bestaan, bewustzijn en gelukzaligheid” ofwel satchitananda. Deze term komt vanuit het hindoeïsme en de yoga. Het omschrijft de aard van de werkelijkheid.

Het kost denk ik onwijs veel oefening om satchitananda echt te ervaren. Maar elk begin is al een enorme stap. Een realisatie die je kunt doorvoelen in je hele lijf en je omgeving. Dat we allemaal zijn ontstaan uit bewustzijn en dat nog steeds zijn. Allemaal hetzelfde en vervolgens gevormd door persoonlijke eigenschappen tot een individu.

Mijn opa heeft vaak zat de (voor mij) welbekende vraag aan me gesteld: “Tjesse, wie ben jij?”. Waaruit veel verschillende antwoorden volgden waaronder “Ik ben een mens” en “Ik ben Tjesse”. Mijn opa zei vervolgens, “Laat nu Tjesse weg. Dan zeg je ‘ik ben’. Wat vervolgens eindigt in ‘Ben’ “.

Ik vind het nog altijd lastig om dit besef te hebben, begrijpen en vast te houden. Maar wanneer het me even wel lukt voel ik het door mijn hele lichaam. Ik voel de éénheid met alles en iedereen om me heen. Ik voel bewondering en respect.

Dit besef kan ook een tegenovergestelde werking hebben bij mij. Wanneer ik me namelijk écht realiseer dat ik er BEN, en dan bedoel ik niet mijn lijf maar echt mijn ‘zijn’, kan ik ook snel angstig worden. Bang om er niet meer te zijn, bang wat er dan met me gebeurt, bang voor het onbekende.

Deze gedachte zou mijn opa dan al snel ombuigen. Want wanneer je overlijdt, vergaat je lichaam maar niet je zijn.

Zoals ik aan het begin van deze blog al zei, is dit een onderwerp waar ik nog steeds voor mijn gevoel de logica moet zien te verbinden.

Wat ik wel al 100% zeker weet is dat we meer zijn dan alleen ons lichaam en dat we meer verbonden zijn met elkaar en de natuur dan dat we aanvankelijk denken en voelen. Door te beseffen dat je niet je lichaam of je denken bent, kom je in een sfeer van rust en ook mogelijkheden. Éigenlijk ook een sfeer zonder angst, zonder druk en met liefde voor jezelf en alles om je heen. Dat is toch mooi..

Sat Chit Ananda
Bestaan, bewustzijn & gelukzaligheid

Met onwijs veel liefde voor mijn opa, die zoveel wijsheid in zich heeft. En met dankbaarheid voor hem dat hij deze wijsheid met mij deelt.

Standaard
Verhaaltje

Mooi

Hey :). Daar ben ik weer.

De ontwikkelingen die ik de afgelopen tijd doormaak, maken me dolgelukkig. Uit mijn comfortzone gaan en daarmee ook weer dichter bij mezelf komen voelt enorm goed. Op die momenten en met die momenten in mijn hoofd voel ik me sterk, mooi en zelfverzekerd.

Helaas heb ik ook nog wel de momenten waarin ik me alles behalve zelfverzekerd voel. En ik weet zeker dat ik daarin niet de enige ben, wat me eigenlijk een beetje verdrietig maakt. Waarom doen we onszelf die onzekerheid eigenlijk aan?

Onzekerheden zijn er in alle soorten en maten, over je innerlijk en uiterlijk. Op dit moment heb ik vooral last van uiterlijke onzekerheden zoals; het hebben van een onderkin, beharing, puistjes, een rood gezicht, een volle (“dikke”) buik, een slechte adem, dikke bovenbenen en het niet hebben van een gladde huid.

Dat ik soms vind dat ik dik ben, is voor een ander wellicht of waarschijnlijk onbevattelijk en grote onzin. Misschien zelfs beledigend of zorgwekkend. Gelukkig is het voor mij geen voortdurende gedachte.

“Met een grotere omvang dan normaal”. Dit geeft eigenlijk aan dat mijn normaalbeeld niet echt normaal meer is. Vind ik een ander, die wellicht wat voller is dan dat ik ben, dan ook dik? Nee, eigenlijk niet. Gek genoeg is het voor een ander anders. Een ander is pas dik als zijn of haar gezondheid er (ernstig) onder lijdt. Dat is waar het uiteindelijk denk ik ook om gaat. Hoe voel je je fysiek? Voel je je gezond?

Wanneer ik meer heb gesport en gezonder heb gegeten (en dus ook dunner ben), voel ik me vitaler. De laatste tijd heb ik niet gesport en ook meer en ongezonder gegeten dan nodig was. Ik merk nu dat ik het best lastig vind om hieruit te raken, meer te sporten en minder te snacken. Maar ik weet dat het er wel voor gaat zorgen dat ik lekkerder in mijn vel kom te zitten.

Ook de onzekerheden omtrent mijn huid komen voornamelijk voort uit het niet verzorgen van mezelf, niet voldoende slapen en ongezond eten.

Betekent dat dan dat wanneer je “niet mooi bent”, je niet goed genoeg voor jezelf zorgt? Ik denk het niet. Máár mooiheid komt veel van binnenuit. Wanneer je jezelf mooi vindt, straal je mooiheid uit. En dit bereik je waarschijnlijk pas wanneer je goed voor jezelf zorgt.

Ik zelf hou niet van sporten en ben dol op koekjes en chips (eten in het algemeen). Wél vind ik het leuk om een dans workout te doen of een korte danschoreografie te leren op TikTok en ik weet dat ik meer geniet van het koekje of de chips wanneer ik het minder vaak neem.

Lúister vooral naar jezelf en naar je eigen lichaam. Om daar vervolgens naar te handelen. Probeer gezond en fit te worden/zijn op een manier die bij jou past.

En voor mij denk ik het moeilijkste van allemaal; probeer het “normaalbeeld” wat je in je hoofd hebt los te laten en probeer álles van jezelf mooi te vinden. Want,

“Wanneer je jezelf mooi vindt, straal je mooiheid uit”.

Muziek: Down – Jay Sean
Standaard
Corona, Verhaaltje

Ohana

Familie. In deze coronatijd een begrip met veel verschillende gevoelens. Waardering, dankbaarheid, liefde, gemis, verdriet, irritaties en angst. Ik denk dat iedereen deze gevoelens wel ervaart. Zo ik ook.

Ik ben ongelooflijk dankbaar voor mijn familie. Iets wat wellicht niet altijd zichtbaar is. Het is vooral nu soms lastig om de waardering en liefde te tonen aan je familie. Je gezin, waarmee je samenwoont, omdat je toch al snel teveel op elkaars lip zit met thuis werken / thuis studeren en geen uitjes. En de rest van je familie omdat je ze gewoonweg niet ziet.

De laatste tijd trek ik me toch weer wat sneller terug op mijn kamer om tot rust te komen. Ook merk ik dat irritaties naar elkaar toe sneller opkomen. Tegelijkertijd zijn we gezegend dat we met z’n vijfjes (mijn ouders, twee zussen en ik) nog gezellig samenwonen in deze tijd. We kunnen nog samen knuffelen, elkaar opvrolijken en helpen.

Met de rest van de familie is dat natuurlijk anders. Veel familieleden heb ik al onwijs lang niet meer gezien, terwijl familie voor mij wel heel belangrijk is. Dat is best bizar. Die ene, soms misschien wel ongemakkelijke, knuffel die in eerste instantie niet veel voorstelde zal een hemels gevoel geven wanneer het weer mag. Maar voor nu staat de gezondheid van iedereen op nummer 1.

Ondanks de eenzaamheid die het wellicht creëert in deze coronatijd, hoop ik binnenkort mijn eigen plekje te hebben. Ik voel dat het nu het juiste moment is voor mij en voor mijn ontwikkeling. Zelf koken, boodschappen doen, afwassen, schoonmaken en gewoon alles op mijn manier, in mijn tijd. Ruimte om volledig mezelf te zijn, 100% mijn eigen keuzes te maken en verder te groeien. Een nieuwe stap in mijn leven. Best een grote stap. Al weet ik dat ik altijd welkom ben bij mijn ouderlijk thuis, ik laat toch een periode achter me als ik deze stap naar voren zet.

Het idee om op mezelf te gaan wonen geeft me een onwijs gevoel van zelfstandigheid en volwassenheid, maar tegelijkertijd ook een gevoel van angst. Angst voor eenzaamheid en angst om te verliezen wat ik nu heb, zoals de band met mijn ouders en mijn zussen.

Gisteren heb ik de Disneyfilm “Onward” gekeken. Deze film gaat over twee elvenbroers die op reis gaan om hun overleden vader voor één dag te kunnen zien en spreken. De film heeft me ontroerd en doen beseffen dat ik van geluk mag spreken dat ik mijn vader en moeder nog in mijn leven mag hebben. Voor velen is dit niet het geval. Geweldige, bijzondere, mooie mensen om me heen missen hun vader of hun moeder. Een onbeschrijvelijk verlies.

Zonder teveel te verklappen over de film kwam er één ding echt naar voren wat mijn hart liet huilen; het verlangen naar de woorden dat de overleden persoon trots op je is. Trots op wie je bent geworden en wat je doet. Iets wat voor mij al onwijs veel waarde heeft wanneer mijn ouders dit zeggen. Maar waarvan ik denk dat het als ontelbare waarde voelt voor iemand wie zijn/haar vader of moeder is kwijtgeraakt. Tijdens dit moment in de film voelde ik verdriet, maar wat ik ook voelde was een grandioos gevoel van trots. Trots voor die prachtige, mooie mensen om me heen die zijn/haar vader of moeder zijn kwijtgeraakt. Ik weet dat ik niet voor de overleden persoon kan spreken, maar wat ik wel kan doen is deze mensen laten voelen hoe bijzonder en prachig ze zijn, hoe trots ík op ze ben en hoeveel ze voor mij betekenen.

Weer een nieuwe reminder voor mij. Toon zoveel mogelijk waardering, dankbaarheid en liefde aan alle mooie/speciale mensen om je heen. En ook een bruggetje naar mijn blog van vorige week “de kastanjeboom” en het boek wat ik wil gaan lezen “Ichigo-ichie”: wees dankbaar in elk moment & geniet van alles wat je hebt, want voor je het weet is het moment voorbij en is hetgeen wat je had verdwenen. Elk moment is uniek. Het besef dat je nooit meer exact hetzelfde moment opnieuw zal beleven is insane.

Be proud, be grateful & be loving.

Blessed 🌸💝
Standaard
Eten, Verhaaltje

Bewust

“Ik kan niet leven zonder vlees, het is té lekker!”.

Een lange tijd hoefde je mij niet te vragen of ik vegetariër wilde worden, dat ging gewoon niet gebeuren. En toch, heb ik nu een keerpunt bereikt.

Een tijdje geleden, ik durf niet te zeggen of het weken of maanden zijn, ben ik gestopt met het eten van vlees en kip. Wél at/eet ik nog vis. Officieel gezien ben ik dus nog geen volledige vegetariër, maar beetje bij beetje zet ik stappen in voor míjn gevoel de goede richting. In eerste instantie was mijn beweegreden dat ik het gewoon maar wilde proberen. De redenen, het milieu en het dierenleed, hadden vrijwel geen impact op me. “Het wordt toch sowieso gemaakt?” “Ligt toch al in de winkel?” “Wat boeit mij het milieu nou?” “Als het al in huis is, welke invloed heeft het dan als ik het wel of niet eet?”. Zulke vragen gaf mijn brein. Maar goed, mijn toenmalige vriendje was er veel mee bezig wat ervoor zorgde dat ik er ook mee bezig wilde gaan. Door te stoppen met het eten van vlees hoopte ik mijn visie te veranderen en écht in te zien dat het beter was om het niet te eten. Ik was benieuwd hoe ik het zou ervaren en of het echt zo moeilijk zou zijn als dat ik dacht.

Het tegendeel werd bewezen. Het stoppen ging namelijk vrij makkelijk! Vooral omdat ik nog wel vis at. Eigenlijk miste ik het vlees helemaal niet. Sommige maaltijden vond ik zelfs écht lekkerder zonder de toevoeging van vlees. En de vegetarische alternatieven begon ik ook ineens onwijs te waarderen. Tóch duurde het wel even voordat mijn visie ook daadwerkelijk ging veranderen. Ik bedoel, ik vond het super goed dat ik geen vlees meer at maar daar bleef het ook bij. Geen diepere gevoelens/gedachtes erover.

Nu is het een paar weken/maanden later, ik word steeds meer bewust van de redenen om geen vlees te eten. Niet alleen voor de dieren en het milieu maar ook uiteindelijk voor mijn eigen gezondheid. Ik ben hier nog steeds ontdekkende in. Verschillende filmpjes en onderzoeken geven meer duidelijkheid en informatie over dit onderwerp. Ik sta hier voor open en leer elke keer weer iets bij. Het belangrijkste is uiteindelijk dat je doet wat goed voelt, het liefst zo bewust mogelijk. Of het nou wél het eten van vlees is of niet.

Helaas lijkt er toch best wel een bepaalde spanning te hangen tussen vegetariërs/veganisten en mensen die wel vlees eten. Waarom eigenlijk? Omdat we elkaar afkeuren om deze keuze?

Persoonlijk vind ik dat iedereen vrij staat in zijn eigen keuzes. Het is jóuw leven. Wel is het mijn insziens belangrijk dat je weet wat je doet. Wees bewust van je acties, wat er aan die keuzes vooraf gaat en je gevolgen. Sluit je ogen niet voor iets wat je weet maar niet wilt zien. Open je ogen en omarm de wereld en jouw keuzes.

“Awareness is like the sun.
When it shines on things, they are transformed” ~ Thich Nhat Hanh
Standaard