Corona, Verhaaltje

Ohana

Familie. In deze coronatijd een begrip met veel verschillende gevoelens. Waardering, dankbaarheid, liefde, gemis, verdriet, irritaties en angst. Ik denk dat iedereen deze gevoelens wel ervaart. Zo ik ook.

Ik ben ongelooflijk dankbaar voor mijn familie. Iets wat wellicht niet altijd zichtbaar is. Het is vooral nu soms lastig om de waardering en liefde te tonen aan je familie. Je gezin, waarmee je samenwoont, omdat je toch al snel teveel op elkaars lip zit met thuis werken / thuis studeren en geen uitjes. En de rest van je familie omdat je ze gewoonweg niet ziet.

De laatste tijd trek ik me toch weer wat sneller terug op mijn kamer om tot rust te komen. Ook merk ik dat irritaties naar elkaar toe sneller opkomen. Tegelijkertijd zijn we gezegend dat we met z’n vijfjes (mijn ouders, twee zussen en ik) nog gezellig samenwonen in deze tijd. We kunnen nog samen knuffelen, elkaar opvrolijken en helpen.

Met de rest van de familie is dat natuurlijk anders. Veel familieleden heb ik al onwijs lang niet meer gezien, terwijl familie voor mij wel heel belangrijk is. Dat is best bizar. Die ene, soms misschien wel ongemakkelijke, knuffel die in eerste instantie niet veel voorstelde zal een hemels gevoel geven wanneer het weer mag. Maar voor nu staat de gezondheid van iedereen op nummer 1.

Ondanks de eenzaamheid die het wellicht creëert in deze coronatijd, hoop ik binnenkort mijn eigen plekje te hebben. Ik voel dat het nu het juiste moment is voor mij en voor mijn ontwikkeling. Zelf koken, boodschappen doen, afwassen, schoonmaken en gewoon alles op mijn manier, in mijn tijd. Ruimte om volledig mezelf te zijn, 100% mijn eigen keuzes te maken en verder te groeien. Een nieuwe stap in mijn leven. Best een grote stap. Al weet ik dat ik altijd welkom ben bij mijn ouderlijk thuis, ik laat toch een periode achter me als ik deze stap naar voren zet.

Het idee om op mezelf te gaan wonen geeft me een onwijs gevoel van zelfstandigheid en volwassenheid, maar tegelijkertijd ook een gevoel van angst. Angst voor eenzaamheid en angst om te verliezen wat ik nu heb, zoals de band met mijn ouders en mijn zussen.

Gisteren heb ik de Disneyfilm “Onward” gekeken. Deze film gaat over twee elvenbroers die op reis gaan om hun overleden vader voor één dag te kunnen zien en spreken. De film heeft me ontroerd en doen beseffen dat ik van geluk mag spreken dat ik mijn vader en moeder nog in mijn leven mag hebben. Voor velen is dit niet het geval. Geweldige, bijzondere, mooie mensen om me heen missen hun vader of hun moeder. Een onbeschrijvelijk verlies.

Zonder teveel te verklappen over de film kwam er één ding echt naar voren wat mijn hart liet huilen; het verlangen naar de woorden dat de overleden persoon trots op je is. Trots op wie je bent geworden en wat je doet. Iets wat voor mij al onwijs veel waarde heeft wanneer mijn ouders dit zeggen. Maar waarvan ik denk dat het als ontelbare waarde voelt voor iemand wie zijn/haar vader of moeder is kwijtgeraakt. Tijdens dit moment in de film voelde ik verdriet, maar wat ik ook voelde was een grandioos gevoel van trots. Trots voor die prachtige, mooie mensen om me heen die zijn/haar vader of moeder zijn kwijtgeraakt. Ik weet dat ik niet voor de overleden persoon kan spreken, maar wat ik wel kan doen is deze mensen laten voelen hoe bijzonder en prachig ze zijn, hoe trots ík op ze ben en hoeveel ze voor mij betekenen.

Weer een nieuwe reminder voor mij. Toon zoveel mogelijk waardering, dankbaarheid en liefde aan alle mooie/speciale mensen om je heen. En ook een bruggetje naar mijn blog van vorige week “de kastanjeboom” en het boek wat ik wil gaan lezen “Ichigo-ichie”: wees dankbaar in elk moment & geniet van alles wat je hebt, want voor je het weet is het moment voorbij en is hetgeen wat je had verdwenen. Elk moment is uniek. Het besef dat je nooit meer exact hetzelfde moment opnieuw zal beleven is insane.

Be proud, be grateful & be loving.

Blessed 🌸💝
Standaard
Corona

Bizarre tijd

En dan heb je ineens corona.. Iets wat, ook al is het voor iedereen dichtbij, al maanden heel ver weg voelde.

Met alleen een volle neus, een week na de vorige test, opnieuw een test gedaan. Ondanks het volste vertrouwen dat het gewoon alleen om een volle neus ging en het feit dat mijn zus negatief was getest, bleek ik positief getest te zijn.

Benauwdheid en warmte overvielen me. Waarna ook een gevoel van schuld om de hoek kwam kijken. Wat zullen de mensen op mijn stage ervan zeggen? Moet nu het hele bedrijf in quarantaine? Moet mijn zus nu alsnóg thuisblijven van werk, terwijl ze zo blij was dat ze wel weer kon werken? Is dit mijn schuld?

Eerlijk gezegd denk ik dat iedereen die besmet raakt met dit virus deze gedachten wel kan krijgen. Ook al weten we allemaal dat, wanneer je je aan de regels houdt, niemand schuld heeft aan het krijgen van dit virus. Dit is een bizarre tijd.

Onwijs dankbaar ben ik wel dat ik alleen een volle neus heb. Geen nare benauwdheid, koorts of andere vervelende symptomen. Ik mag van geluk spreken! En tot nu toe, even afkloppen, zijn ook de mensen met wie ik in contact ben geweest nog gewoon gezond.

Het Covid-19 virus heeft invloed op het leven van iedereen. Alles is anders en iedereen worstelt ermee. Het doet me verdriet om te horen dat er mensen zijn die onwijs ziek worden of zelfs overlijden aan dit virus. Hopelijk zal dit snel stoppen en kunnen we weer vollop genieten van leuke activiteiten en van elkaar.

Momenteel zit ik “opgesloten” in mijn kamer. Wat soms wel even een gevoel van eenzaamheid naar boven kan brengen. Gelukkig ben ik gezegend met allemaal lieve mensen die me bellen & appen, een moeder die me eten en drinken komt brengen en een vader die de ladder pakt om achter mijn raam te schreeuwen dat hij van me houdt.

Helaas heeft niet iedereen zulke mensen om zich heen en is het gevoel van eenzaamheid een best bekend begrip. Wees ook daarom lief voor elkaar, zorg voor elkaar en houd vol.

We got this. Samen één.

~Dit is een extra blog vanwege de huidige omstandigheden.~

Standaard