Verhaaltje

Rumah Saya

Vandaag, moment van schrijven 9 oktober 2021, 3 jaar nadat ik met mijn ouders en zussen naar Indonesië ben geweest, heb ik samen met hun een bijzondere voorstelling mogen zien. ‘Rumah Saya’ ofterwijl ‘Mijn thuis’.

Deze voorstelling gaat over Indonesië / Nederlands Indië vanaf de tijd van de oorlog in 1941 tot de reis naar Nederland rond 1952/1957.

Voor mij, als kleindochter van mijn opa die in Indonesië is geboren en hier heeft gewoond t/m zijn 11e levensjaar, was dit een hele leerzame, bijzondere, emotionele en mooie voorstelling. Mijn opa heeft hele mooie jaren gekend in Indonesië, maar ook het jappenkamp en de tijd van de onafhankelijkheid heeft hij meegemaakt. Zijn oom is overleden als krijgsgevangenen tijdens de aanleg van de Birmaspoorweg. En toch sta ik er nog best ver vanaf in vergelijking met de andere bezoekers die niet zoals mij 4e/3e generatie zijn maar zelfs 1e of 2e generatie. Zij of hun ouders, die zelf daar hebben gewoont.

De 3 spelers toonden ons fragmenten van de oorlog; waaronder de jappenkampen en boottochten, en ook de tijd na de oorlog toen Indonesië onafhankelijk werd verklaard en het voor de nederlanders niet meer veilig was om in indonesië te blijven wonen. De spelers vertelden en toonden het verhaal van hun grootvaders.

Ik ben onwijs dankbaar dat ik deze voorstelling met mijn gezin heb kunnen en mogen zien. Het is belangrijk dat deze verhalen verteld worden en onthouden blijven. Op school wordt er vooral verteld over de oorlog in Nederland onder leiding van Hitler (Duitsland). De oorlog in Nederlands Indië onder leiding van HiroHito (Japan) wordt maar kort besproken. Terwijl het net zo heftig was en net zo belangrijk is om te vertellen. Vaak wordt er gezwegen over deze tijd, over deze gebeurtenissen. Ergens mega begrijpelijk, want ik kan me goed voorstellen dat het niet fijn is om aan deze tijd terug te denken.

Wat bij mij het duidelijkst bij blijft van de voorstelling is het stukje waarin de spelers vertelden dat een groots aantal krijsgevangenen en Javaanse werkslaven (Romoesja’s) met z’n allen onmenselijk dicht bij elkaar op een schip zaten, ziek werden, niet sliepen en vervolgens met het schip ten onder gingen toen het schip, de Junyo Maru in 1944 werd getorpedeerd door een britse onderzeeboot. 3,7x zoveel doden als de titanic. Hoé afschuwelijk en hoé bizar. Maar wat me ook blijft is de marteling en de vernedering die ze over zich heen kregen van de japanners, de zoektocht naar je familieleden na de oorlog en het verraad van je eigen familie na de onafhankelijkheidsverklaring.

De voorstelling eindigde met een nagesprek samen met het publiek en de organisatie van de voorstelling. We bespraken wat het meeste indruk op ons had gemaakt tijdens de voorstelling en ons gevoel over de gehele voorstelling. En er werden ook herinneringen en verhalen gedeeld.

Deze oorlog was een bizarre tijd waar nog zoveel meer informatie over te lezen valt.

Met onwijs veel respect, liefde en bewondering voor een ieder die het heeft meegemaakt en met dankbaarheid voor de organisatie en de spelers van de voorstelling ‘Rumah Saya’, sluit ik deze blog af met een laatste zin.

Perjalanan pulang yang aman.

Veilige reis naar huis.

Standaard

6 gedachtes over “Rumah Saya

  1. Joost de Reuver zegt:

    Mooi verwoord (ook namens het hele gezin)
    Wat mensen elkaar toch aan kunnen doen
    Wat me bij is gebleven van ons bezoek aan Indonesië is de vriendelijkheid en respect naar ons, de Nederlander.
    De Indonesiër verdient het dat ook deze verhalen verteld blijven worden.
    Jij hebt daar weer een zetje toe bijgedragen! Dankjewel.

    Geliked door 1 persoon

  2. Til zegt:

    Wat een mooi verhaal en zo leuk dat je dit hebt gedeeld.. voor zoveel mensen is het geschiedenis of niet eens.. maar er is veel gebeurd in die jaren en de moeite waard om niet te vergeten.. dank Tjesse..

    Geliked door 1 persoon

  3. Vera Meijer Rongen zegt:

    Weer een prachtig verteld verhaal Tjesse. Van Sjoerd heb ik er ook veel over gehoord. Wat mij het meeste trof van die verhalen was hoe jouw overgrootmoeder Els de jongens bij elkaar hielt. Heel bijzondere vrouw was dat.
    Dank voor weer dit mooie verhaal

    Like

  4. Larissa de Reuver zegt:

    Wat ik schrijf na de voorstelling ‘op de foto’ :
    Door de jeugd die mijn vader heeft doorgebracht in Indië, in goede én slechte tijden, zit Indonesië in mijn hart. De geuren, geluiden, smaken, de taal leeft voort. Belangrijk dat gedeeld wordt en dat onze kinderen weten en leren te snappen hoe wat waarom. Bijzonder hoe het was. Ongelooflijk eigenlijk. Die tijd. Mijn vader vertelde bv altijd dat hij de tokeh hoorde. En de chichaks. Toen ik op Java was, hoorde ik ineens heel duidelijk vlak achter me : tokèèèhhhh
    Voor het eerst hoorde ik ineens wat hij vertelde. Zomaar 1 klein detail. Maar zo uit het leven.
    Ga door jullie Top! Wellicht met ook de mooie Indische/ Indonesische verhalen.
    Larissa
    P.s. Oma met 4 kids in kamp Tjideng en broer oma overleden tijdens tewerkstelling birma spoorlijn
    Opa en oma vonden elkaar weer terug na kampleven! 🍀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s