Verhaaltje

Nono & Noah

Soms voel ik me zo alleen.
Alleen in mijn kamer of in welke ruimte dan ook, met of zonder andere mensen. Denkende of er wel iemand is die op dat moment aan mij denkt, of er wel iemand is die weet hoe ik me voel of wat er in mijn hoofd en leven om gaat.

Het laatste zal sowieso nooit kunnen. Het is nu eenmaal zo dat ik, en alleen ik, kan weten wat ik voel, ervaar en zie. Een ander kan exact hetzelfde uitzicht hebben en het alsnog anders zien. Je kunt een ander een onwijs goede uitleg geven over wat je voelt en toch kan de ander het niet voelen. Je staat er alleen voor.

Aan de ene kant is dat natuurlijk super logisch en helemaal niet iets waar je wekelijks of laat staan dagelijks over nadenkt. Aan de andere kant is het mega beangstigend en eenzaam.

Op dit moment lig ik in bed. Het is zondag 13 juni 2021. Ik heb een erg leuk weekend gehad. Genoeg geluksmomentjes mogen ervaren. En toch zit ik nu hier. Op mijn telefoon te typen over eenzaamheid met opkomende tranen in mijn ogen. Terwijl ik typ en in mijn hoofd hardop meepraat voelt het alsof ik een gesprek met mezelf aan het voeren ben. Nu ik erover nadenk, is dat misschien wel een manier om me minder eenzaam te voelen.

De stilte om me heen is heerlijk. Al zorgt het er ook voor dat er een nare piep in mijn oren verschijnt. En in deze stilte ben ik ook alleen. Niemand anders.

Ik heb veel momenten in dit bed meegemaakt. Het is mijn plekje om tot rust te komen en me volledig over te geven aan hoe ik me op dat moment voel. Op mijn bed liggen 2 knuffels. 2 aapjes genaamd Nono en Noah. Eigenlijk doe ik er niks meer mee. Ze liggen gewoon op mijn bed. Wel zijn ze voor mij heel veel waard. Ik heb ze gekregen van mijn moeder in de periode dat het mentaal niet echt goed met me ging. Laten we zeggen, in de periode dat het mentaal gewoon echt slecht ging. Ik wilde enorm graag een grote zachte knuffel om bij me te houden. Iets wat ik overal mee naar toe kon nemen en wat me iets veiliger liet voelen. Iets wat me troost kon bieden, wat ik vast kon pakken en helemaal dood kon knuffelen wanneer ik het nodig had.

Denkende aan deze knuffels en die tijd maakt me verdrietig en angstig. Het voelt net alsof ik weer helemaal terug ben in die tijd. Maar anderzijds laat het me ook een enorm gevoel van dankbaarheid ervaren. Dankbaar voor de aapjes die me die steun en liefde hebben gegeven. Dankbaar dat ik uit dat dal ben gekomen. Dankbaar voor alle mensen om mij heen die ik in mijn hart heb mogen sluiten. Dankbaar dat ik weer een toekomst zie en daarin geloof. Dankbaar dat ik weer in mezelf geloof.

En nu zit ik hier, op bed, met die twee aapjes in mijn armen, tranen over mijn wangen, volledig emotioneel door dat ene kleine momentje waarin ik mij eenzaam voelde met de gedachtes die zich hieruit vormden.

Ik laat de tranen gaan en laat de emoties in mijn lichaam en de gedachtes in mijn hoofd er zijn. Met een klein beetje weerstand en ook een klein slachtofferrolletje.
Ik ben blij met wie ik nu ben en eigenlijk ook blij met wie ik altijd ben geweest. Ik zou willen dat ik nu vooral tegen de Tjesse uit 2016 kan zeggen waar ik nu ben, hoeveel ik heb overwonnen en hoe goed het nu eigenlijk gaat. Ik zou haar willen zeggen dat alles goed komt en dat ze een geweldig uniek mens is.

Maar helaas is het niet mogelijk om tegen jezelf uit het verleden te praten. Wel kan ik waarderen hoe het nu gaat, dankbaar zijn voor hoe het is gegaan, genieten van alle mooie momenten en vooral genieten van mezelf.

Met een diepe zucht probeer ik alle emoties los te laten en de gedachtes te laten gaan. Jeetje wat een plotselinge emotie. Een moment waarin ik graag mijn gedachtes van mij af schrijf. En hoe emotioneel, open en kwetsbaar dit moment ook is, ik deel het graag. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben die zich soms eenzaam voelt of die weleens een emotie-uitbarsting heeft. En om daarmee tot de conclusie te komen dat je in die eenzaamheid eigenlijk helemaal niet zo alleen bent. β™‘

Nu is het tijd voor netflix, een heerlijke afleider ;).

Standaard

8 gedachtes over “Nono & Noah

  1. Vera Meijer Rongen zegt:

    Lieve Tjess,
    Je verhalen zijn soms zo herkenbaar.
    Je alleen voelen( ondanks dat je dat niet bent) en alles wat je schrijft.
    Ik denk dat je daarin niet alleen staat. Wel dat je het zo mooi kan verwoorden. Dat is een hele bijzondere gave.
    Blijf schrijven. Daarmee schrijf je een hoop van je gevoelens ook zo, dat je je zelf ook beter leert kennen en je er hopelijk blijer van wordt als je het geschreven hebt.
    Veel liefs. Vera

    Geliked door 1 persoon

    • Jouw reacties zijn ook heel veel waard lieve Vera. Dankjewel daarvoor. Ik schrijf ook deels om die herkenning te bieden voor een ander, dus wanneer ik terughoor dat er herkenning gevonden wordt voelt dat erg bevredigend.
      Ik vind het heerlijk om mijn gedachtes van me af te schrijven zodat mijn hoofd leger of in ieder geval wat minder chaotisch wordt. En bij elke blog, eigenlijk ook al elke dag, groei ik een beetje verder en leer ik mezelf inderdaad beter kennen. Dat proces houd ook nooit op! 😁❀

      Like

  2. Joost De Reuver zegt:

    Ik heb 2 knuffels, eentje wat minder
    Maar ze zijn me alledrie even lief
    De emotie van eenzaamheid (of verlies) ervaar ik juist op momenten van samenzijn en geluk
    En dan kijk ik om me heen en verschijnt er een glimlach op mijn gezicht
    Wat ben ik blij met jullie!!

    Geliked door 1 persoon

  3. Larissa De Reuver Meijer zegt:

    Mooi dat je deelt
    En mooi dat je jezelf accepteert en ook steeds meer waardeert! Emotie’s komen en gaan. Allemaal. En dus ook deze. Alles van jou is een uiting van het leven. Van jou mens-zijn. Tranen daarmee van even grote waarde als iedere andere emotie. Fijn dat je dat kunt en vervolgens ook weer in dankbaarheid kunt omzetten. Groei maar lekker verder. Wordt maar lekker 100 ofzoπŸ˜‚πŸŽ‰πŸ€πŸ‘πŸΌ In gezondheid. Dan ben ik ergens tegen de 130 aan het wezen. Met een onzichtbaar koortje voor altijd verbonden. 😍

    Geliked door 1 persoon

  4. Evelyn zegt:

    Lieve Tjesse,
    Mooi hoe je deze gevoelens, deze momenten, deze ervaringen beschrijft en deelt. Een krachtige boodschap, het aangaan van processen in je leven, je durven uiten, stilstaan bij het moment, rust nemen en jezelf weer hervinden in dankbaarheid. Liefdevolle wijsheid delen …. dank je wel. Evelyn

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s