Breekjaar, Opleidingspad

Wat nu?

10 maanden lang breekjaar, van september 2016 t/m juni 2017. Een tijd waarin onwijs veel zelfontwikkeling en persoonlijke groei is geweest. Een tijd waarin ik één ben geworden met een groep waanzinnig mooie, unieke, krachtige en bijzondere mensen. Een tijd waarin ik heb gehuild, gelachen, geschreeuwd, gespeeld en “gewoon” maar heb gedaan. Een tijd die mijn leven heeft veranderd en een tijd die ik nooit zal vergeten.

Natuurlijk kan ik niet alles verklappen van wat ik allemaal heb beleefd en gedaan tijdens breekjaar. Dat is niet zo leuk voor mensen die wellicht ook dit avontuur willen aangaan. Wel kan ik zeggen dat ik onwijs veel heb geleerd en dat ik vást zo nu en dan ergens naar zal verwijzen.

En toen was het eind juni, breekjaar was afgelopen. Wat nu? Eigenlijk, heel eerlijk gezegd, had ik nog steeds geen idee. Ik durfde nog steeds niet aan een nieuwe opleiding te beginnen en had ook nog niet díe ene opleiding gevonden waarvan ik dacht: JA!.

Tijdens breekjaar was ik begonnen met werken bij de bouwmaat, een bouwwinkel voor vakmensen. Uiteindelijk heb ik daar, volgens mij uit mijn hoofd, 1 of 1,5 jaar lang gewerkt. Ik heb er onwijs veel geleerd en heb oprecht een fijne tijd gehad met leuke collega’s. Een hele fijne ervaring dat ik wel degelijk ergens kan werken :).

Het leek me interessant om in dit jaar een thuiscursus te gaan doen. Dus ben ik begonnen met een thuiscursus Droom Analyse van CIVAS. Erg interessant. Én ik heb een certificaat mogen ontvangen. Wéér een opsteker en een stap richting meer zelfverzekerdheid wat betreft een opleiding en werk.

Een andere opsteker uit deze periode is het behalen van mijn rijbewijs. Tijdens breekjaar ben ik begonnen met de rijlessen en aan het eind van mijn breekjaar heb ik mijn rijbewijs in 1 keer gehaald. Zo kon ik in het jaar dat volgde genoeg verder oefenen en ervaring opdoen met autorijden.

Verder had ik het idee om een dansopleiding te willen gaan doen. Maar aangezien ik niet echt diverse danservaring had, leek een vooropleiding dans in Ede een goede eerste stap. Enorm spannend! Iedereen was onwijs getalenteerd. Wat ik best lastig en confronterend vond, want ik ben namelijk niet echt lenig en ook niet zo snel in het oppikken van een nieuwe choreografie. Dit zorgde ervoor dat ik wel echt de mindere was en extra onzeker werd. Ik weet van mezelf dat het even kan duren voordat ik me veilig en prettig voel in een nieuwe omgeving. Dus ik gaf mezelf de tijd om te wennen. Echter werd het na een paar weken niet beter. Ik had een paar dagen vòòr de les al stress en buikpijn en dat ging niet weg tijdens de lessen. Ik legde mezelf onwijs veel prestatiedruk op. En als dat nog niet alarmerend genoeg voor me was, zakte ik tijdens een balletoefening door mijn knie heen. Mijn knieschijf schoot uit de kom en ik kon voor een paar weken lang niet meer dansen. Vervolgens zakte ik nogmaals 2 keer door mijn knie heen. Het was teveel. Dát was duidelijk.

Na een paar weken ben ik met moeite gestopt met de vooropleiding. En niet met moeite omdat ik niet wilde stoppen maar omdat ik niet weer wilde falen. Ja, je leest het goed. Ik ben onwijs gegroeid tijdens breekjaar en het werken bij de bouwmaat. Maar diepgewortelde gedachten, pijn en onzekerheid spoel je niet zomaar even door de wc.

Oké, een dansopleiding is het dus ook niet voor mij. Wat dan? Wat nu? Blijf ik de rest van mijn leven werken bij de bouwmaat? Vind ik dat leuk genoeg of zou ik dat alleen doen omdat dat nu veilig voelt en het me geen extra stress bezorgd?

In die periode kwam ik nog steeds bij een psycholoog. We hadden uiteindelijk wel meer een gezellig kletsuurtje dan echte sessies omdat het allemaal gewoon goed ging. Super fijn! Ook ging ik naar een mevrouw die begeleiding biedt aan voortijdige schoolverlaters. Deze mevrouw zorgde ervoor dat de druk om een opleiding te vinden en te doen verlaagd werd.

Uit een uitgebreide beroepskeuzetest, die ik had gedaan tijdens mijn tweede jaar op het helicon, kwam laboratoriumwerk vrij bovenaan het lijstje te staan. Eigenlijk heb ik hier een hele lange tijd niets mee gedaan, uit angst en onzekerheid. Tot het moment dat mijn psycholoog het nogmaals noemde omdat ze het idee had dat het goed bij me zou passen.

Uit nieuwsgierigheid meldde ik mezelf aan voor twee meeloopdagen bij het Rijn IJssel. Één dag waarbij de klas biologieles kreeg en één dag met chemie. Om vervolgens nog een extra keer terug te komen voor de resultaten van het biologiepracticum.

Ik denk dat ik niet enthousiaster had kunnen zijn. De mogelijkheid om nog aan te kijken of ik niveau 3 of niveau 4 kon doen én het feit dat de stages pas in de laatste 2 leerjaren van de opleiding zouden plaats vinden gaf me een relaxter gevoel.

Met dubbele gevoelens heb ik me na de meeloopdagen aangemeld voor de opleiding. Met buikpijn maar ook blijdschap ging ik ook dit avontuur weer tegemoed.

Standaard

Een gedachte over “Wat nu?

  1. Jeannette zegt:

    Wat n spannende jaren zeg. Spannend betekent voor mij vaak gezonde spanning; nieuwsgierig , nieuwsgierig naar dat wat mag komen…….
    Ik wens je dat ook toe! Nieuwsgierig durven zijn ipv het bange gevoel misschien te falen.
    En volgens mij ben je daar al best mee bezig :)!
    PS, kostte mij ook wat jaren, pfff

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s